Ξέρουμε πολύ καλά τι ιστοσελίδα είμαστε. Είμαστε οπαδικό site. Όμως αυτή την φορά δεν θα γράψουμε για την ΟΜΟΝΟΙΑ. Δεν θα γράψουμε για μπάλα, φούτσαλ ή οτιδήποτε έχει να κάνει σχέση με τον αθλητισμό.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν γίνεται να κάνεις πως δεν είδες.
Δεν γίνεται να βλέπεις έναν άνθρωπο να ξυλοκοπείται στη μέση του δρόμου από δύο κανίβαλους και να συνεχίζεις παρακάτω σαν να μην έγινε τίποτα.
Ένας άνθρωπος βγήκε να δουλέψει. Να κάνει το μεροκάματό του. Να παραδώσει μια παραγγελία και να συνεχίσει τη βάρδιά του.
Και βρέθηκε να τρώει ξύλο στη μέση του δρόμου.
Και ίσως στο πιο κάτω βρίσκεται όλη η ουσία.
Δεν είναι μόνο ότι είναι ξένος. Είναι ότι είναι φτωχός, μόνος και εύκολος στόχος στα μάτια κάποιων.
Γιατί αν ήταν πλούσιος, δεν θα ήταν ξένος πουθενά.
Αυτό είναι που εξοργίζει περισσότερο. Ότι κάποιοι βλέπουν απέναντί τους έναν άνθρωπο του μεροκάματου, έναν άνθρωπο που παλεύει για ένα κομμάτι ψωμι, και νομίζουν πως μπορούν να του φερθούν όπως θέλουν.
Δεν ξέρουμε τι προηγήθηκε.
Ξέρουμε όμως τι είδαμε.
Και αυτό που είδαμε ήταν ντροπή.
Ντροπή για αυτούς που σήκωσαν χέρι. Ντροπή για τέτοιες συμπεριφορές. Ντροπή για εικόνες που δεν θέλουμε να βλέπουμε στους δρόμους της Κύπρου.
Σήμερα λοιπόν αφήνουμε για λίγο την μπάλα στην άκρη.
Σκύβουμε το κεφάλι και σου λέμε ΣΥΓΝΩΜΗ φίλε…
Αυτό που βίωσες δεν είναι η Κύπρος και δεν είναι οι άνθρωποί της.
Κάπου χάσαμε τον δρόμο μας, όμως εμείς θα παλεύουμε να τον ξαναβρούμε, απομονώνοντας και δαχτυλοδείχνοντας τέτοιες συμπεριφορές και αυτού του είδους τα “ανθρωπάκια”.







