Ο βαθμός της ισοπαλίας σε εκτός έδρας ματς, κόντρα σε αντίπαλο που έχει τον ίδιο στόχο, δεν μπορεί να κριθεί αποτυχία. Ωστόσο, με το που έγινε γνωστό το αποτέλεσμα του Αποέλ με τον Οθέλλο (1-1), ένα αίσθημα πικρίας κυριάρχησε σε κάθε Ομονοιάτη.
Γιατί; Επειδή με νίκη της ομάδας μας η διαφορά από τον «αιώνιο» αντίπαλο θα μειωνόταν στους δυο βαθμούς και η Ομόνοια θα έφθασε μια ανάσα από τη δεύτερη θέση. Βεβαίως, αυτό μπορεί να γίνει στη συνέχεια και εφόσον η ομάδα μας έχει παρουσίες σαν κι αυτή του πρώτου ημιχρόνου στο Δασάκι, αλλά και αυτών που προηγήθηκαν.
Η Ομόνοια μ’ ένα πολύ χαμηλό μπάτζετ σε σχέση με τον Αποέλ (το 1/4) δηλώνει παρούσα στην διεκδίκηση του στόχους της που είναι η έξοδος στην Ευρώπη, ενώ ο «αιώνιος» αντίπαλος που παραπαίει είναι στο -4 από την κορυφή!
Γι’ αυτό, το πείσμα είναι κάτι που πρέπει να διακατέχει τον κάθε Ομονοιάτη και πολύ περισσότερο τους παίκτες και την τεχνική ηγεσία. Η Ομόνοια απέδειξε πως έχει τις δυνατότητες να παραμείνει στα ψηλά και με μαζική και δυναμική επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα, μπορεί να κερδίσει τον οποιοδήποτε αντίπαλο και να πετύχει το στόχο της.
Κλώτσησε την ευκαιρία να πλησιάσει περισσότερο
