Είναι κρύοι. Αγέλαστοι. Ακόμα κι όταν γελάνε, το κάνουν άγαρμπα και βγάζουν ένα ενοχλητικό θόρυβο. Δεν έχουν χιούμορ. Δεν ξέρουν να γλεντάνε την ζωή τους. Τις περισσότερες μέρες, μετά τις 11 πέφτει βαριά σιωπή. Ο ήλιος σπάνια κάνει περατζάδα πάνω από τον δικό τους ουρανό, λες και είναι καταδικασμένοι να ζουν μόνιμα πάνω από ένα πέπλο μουντάδας. Που να ξέρουν αυτοί να αγαπάνε…
Δεν ξοδεύουν περισσότερα από όσα βγάζουν, δεν έχουν μπουζούκια, δεν πίνουν κι οδηγούν (γιατί αν σε πιάσουν θετικό σε αλκοτέστ είναι καλύτερα να σε είχαν πιάσει να κλέβεις τράπεζα), δεν περνάνε με κόκκινο το φανάρι, ζουν οργανωμένα, τακτοποιημένα μέσα σε νόμους, που τηρούνται ευλαβικά. Πού να ξέρουν αυτοί να αγαπάνε…
Αγάπη σημαίνει να δίνεις, χωρίς να απαιτείς να πάρεις πίσω. Αγάπη σημαίνει να είσαι εκεί στις χαρές, μα πολύ περισσότερο στις λύπες. Αγάπη σημαίνει να υποφέρεις μαζί με την αγάπη σου. Αγάπη είναι ένα στοργικό χτύπημα στην πλάτη, μία αγκαλιά, ένα φιλί, μία νουθεσία, μία συμβουλή, όχι πεσίματα, ντου, απειλές και φωτογραφίες με πολεμοφόδια, καδρόνια και πυρσούς. Άλλα, που να ξέρουν αυτοί να αγαπάνε… 
Εκείνο το πρωινό, οι δύο άνδρες βάδιζαν με γοργό βήμα προς το Terminal E του αεροδρομίου του Ντίσελντορφ. Η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά σαν ταμπούρλο. Ήξεραν ότι έπαιζαν το τελευταίο τους χαρτί. Αν ο πρόεδρος Δρ. Ράινχαρντ Ρόουμπαλ και ο μάνατζερ Χάνς-Γιόαχιμ Βάτσκε δεν κατάφερναν να πείσουν τους 460 μετόχους του επενδυτικού γκρουπ Molsiris να αγοράσουν το «Βεστφάλεν», η Μπορούσια Ντόρτμουντ θα είχε τελειώσει εκείνη την ημέρα. Καπούτ! Τέλος! Λουκέτο! Την σωτήρια ημέρα της 14ης Μαρτίου του 2005 τα χρέη είχαν φτάσει τα 130 εκατομμύρια ευρώ: «Για να είμαι ειλικρινής, δεν πίστευα κι εγώ το πλάνο που τους παρουσίασα», ομολόγησε ο Βάτσκε, ο οποίος σήμερα είναι ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Ντόρτμουντ. Τι έπεισε εκείνη την εταιρία να τζογάρει σε μία διαλυμένη εταιρία; Οι Γερμανοί το αποκαλούν Echte Liebe. Αληθινή αγάπη. Αλλά, που να ξέρουν αυτοί να αγαπάνε… 
Είναι το μότο του συλλόγου. Αυτές οι δύο λέξεις την συντροφεύουν παντού. Echte Liebe. Έχτε λίμπε, για να το λέτε κι εσείς, που… ξέρετε να αγαπάτε. Στο γήπεδο της συνωστίζονται σε κάθε ματς 81.264 ψυχές. Τόσες χωράει, δεν πάει άλλο. Η λίστα αναμονής για ένα διαρκείας έχει αυτή την στιγμή περίπου 40.000 ονόματα! Για να ζήσουν την εμπειρία από αυτό που λέγεται «κίτρινο τείχος», κάθε χρόνο παρακαλάνε για ένα μαγικό χαρτάκι χιλιάδες κόσμος από κάθε γωνιά της γης. Το δυτικό πέταλο (αυτό το κίτρινο τείχος, ντε) χωράει 25.000 ζευγάρια μάτια και είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο. Καθίσματα δεν έχει, μα έχει κάτι άλλο: παλμό, φωνή, ψυχή. Το μέσο εισιτήριο για ένα οπαδό της Ντόρτμουντ κάνει 11 ευρώ: Θα μπορούσαμε να τα βάλουμε 17, 18 ή 19 ευρώ και να πουλήσουμε όλα χωρίς πρόβλημα. Δεν λειτουργούμε όμως έτσι εδώ. Αυτοί, είναι η καρδιά της Μπορούσια. Αν θέλει κάποιος να ανήκει στην καρδιά πρέπει να μην του στερούμε την δυνατότητα, αν έχει χαμηλό εισόδημα», εξομολογείται ο Βάτσκε. Η πιο πρόσφατη καταμέτρηση έβγαλε την σούμα 575.944. Τόσοι μένουν στο Ντόρτμουντ. Υπολογίζεται ότι οι οπαδοί της αυτή την στιγμή σε όλο τον κόσμο ξεπερνούν τα 6,6 εκατομμύρια, με πάνω από 550 αναγνωρισμένα κλαμπ φιλάθλων της σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αλλά που ξέρουν αυτοί να αγαπάνε… 
Πριν από τρία χρόνια, οι αθεόφοβοι πήγαν 40.000… κομμάτια κι έβαψαν κίτρινη την Μαδρίτη. Οι περισσότεροι, χωρίς εισιτήριο. Έτσι, για την φάση. Στο Μάντσεστερ ταξίδεψαν πρόπερσι άλλοι 15.000. Όλα τα πέταλα της Ευρώπης, από την Μάλαγα ως το Ντόνετσκ κι από την Νάπολι ως την Αγία Πετρούπολη βάφτηκαν κίτρινα. Για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ οι αιτήσεις για ένα εισιτήριο ήταν περισσότερες κι από τους κατοίκους της πόλης. Αλλά που ξέρουν αυτοί να αγαπάνε…
Δεν είναι εκεί μόνο στις χαρές. Φέτος, η Ντόρτμουντ έχει 11 ήττες μετά από 19 αγωνιστικές. Αδιανόητο! Εξωπραγματικό! Η Μπορούσια είναι στην σφαίρα του εφικτού να υποβιβαστεί, αλλά να κατακτήσει φέτος το Τσάμπιονς Λιγκ! Αυτό που έγινε λίγο μετά το 0-1 από την Άουγκσμπουργκ ήταν πέρα από κάθε φαντασία.
Η Ντόρτμουντ έπαιξε με ειλικρίνεια. Κατέθεσε στο γήπεδο, ότι είχε και δεν είχε. Έχασε. Στο τελευταίο σφύριγμα, οι παίκτες δεν έφυγαν σαν κυνηγημένοι στα αποδυτήρια. Οι οπαδοί δεν έκαναν ντου. Οι παίκτες με τις κίτρινες φανέλες στήθηκαν με κατεβασμένα κεφάλια μπροστά στον κόσμο τους. Ο πιο παλιός, Ρόμαν Βάιντενφελερ ανέβηκε στα κάγκελα για να μιλήσει με τον απλό κόσμο. Ένας κόλλησε την φάτσα του στο πρόσωπο του. Όντως, τα είπαν έντονα.
Μίλησαν όμως. Μόνο αυτό! Όλοι έβγαλαν από την ψυχή τους αυτό που ήθελαν να πουν. Δίπλα του, ο Ματς Χούμελς κόλλησε κι αυτός τα μούτρα του στα κάγκελα κι άρχισε να απολογείται σε όσους πλήρωσαν από το υστέρημα (ή το περίσσευμα, δεν έχει σημασία) για να τους δουν. Έμειναν εκεί. Ο Γιούργκεν Κλοπ είχε μείνει αποσβολωμένος με το στόμα ανοιχτό. Υπάρχουν στιγμές που ακόμα και αυτός, δεν μπορεί να διαχειριστεί τόση αγάπη. Τόση… echte liebe. Οι Γερμανοί είναι κρύοι, αγέλαστοι, (πιθανώς) αχώνευτοι και (σίγουρα) ασύμβατοι με εμάς. Ξέρετε όμως κάτι; Ξέρουν να αγαπούν καλύτερα και πιο ειλικρινά από ότι εμείς…
ΥΓ. Για να μην λες φίλε αναγνώστη, ότι συμβαίνει μόνο στην Ντόρτμουντ, οι Γερμανοί σε έχουν διδάξει αθλητικό πολιτισμό μέσα στο σπίτι σου, εσένα που τον δημιούργησες ως έννοια. Θυμάσαι; Αρχές Αυγούστου ήταν. Λίγο μετά τον αποκλεισμό τους από τον Αστέρα Τρίπολης, οι παίκτες της Μάιντς έτρεξαν στο πέταλο για να ζητήσουν συγνώμη και να συζητήσουν με όσους έκαναν το κοπιαστικό ταξίδι μες τον καύσωνα. Στο πέταλο περίμεναν κάτι… άσβερκοι, άλαιμοι και νταβρατισμένοι αγριάνθρωποι. Μίλησαν ήρεμα, ειλικρινά, δημοκρατικά. Δεν άνοιξε ρουθούνι. Το θυμάσαι; Αλλά που να ξέρουν αυτοί να αγαπάνε…
