Είχε ένα αρκετά σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού στις πρώτες μέρες του βασικού σταδίου προετοιμασίας. Ουσιαστικά, κρίθηκε ετοιμοπόλεμος στα τέλη Αυγούστου. Και με βάση προβλέψεις και υπολογισμούς δεν λογιζόταν, έτσι και αλλιώς, για βασικός.
Ο Ρενάτο Μαργκάσα ήταν η εναλλακτική του Σκαραμοτσίνο για το αριστερό άκρο της άμυνας και εναλλακτική για τις θέσεις των ανασταλτικών μέσων.
Μερικούς μήνες μετά, με την πάροδο 19 αγωνιστικών, είναι δεύτερος σε συμμετοχές και αγωνιστικά λεπτά στην 11άδα. Σε όλες τις κατηγορίες τον ξεπερνά μόνο ο Μίκαελ Ποτέ. Απουσίασε μόνο από τα παιχνίδια με Οθέλλο και Εθνικό (τιμωρημένος), ενώ έμεινε στον πάγκο μόνο δύο φορές (με Ανόρθωση και Δόξα), αλλά και στις δύο περιπτώσεις μπήκε σαν αλλαγή με την έναρξη του 2ου ημιχρόνου. Στα 15 παιχνίδια που επιλέγηκε στην 11άδα, αγωνίστηκε σε όλο τον αγώνα.
Αλλά επειδή πιθανόν οι αριθμοί να μην λένε πάντα όλη την αλήθεια, θα πρέπει κάποιος να κοιτάξει την απόδοσή του. Ο Μαργκάσα κάνει χωρίς αμφιβολία την καλύτερη του χρονιά στην ΟΜΟΝΟΙΑ. Αθόρυβα, αλλά δημιουργικότατα. Αμύνεται σωστά και σπανίως η δική του πλευρά άμυνας «σπάζει». Βοηθά πολύ στη μεταφορά της μπάλας προς τα εμπρός, βγαίνει σαν αριστερό εξτρέμ με σωστά over lap, δεν διστάζει να κάνει μετωπικές επιθέσεις προς την περιοχή. Έχει γερά πνευμόνια και πόδια, που του επιτρέπουν να κάνει γρήγορες επιστροφές και να βγάζει πιέσεις. Παίζει με σιγουριά, κάνει λίγα λάθη, μένει ψύχραιμος.
Και όλα αυτά σε συνδυασμό με ένα θαυμάσιο χαρακτήρα, δεμένο με τον κόσμο και την ομάδα. Το αποδεικνύει στα λόγια, αλλά και στις πράξεις.
