Η ήττα από την ΑΕΚ δεν είναι το τέλος του κόσμου. Άλλωστε, ήταν η πρώτη «μάχη» από τις δέκα των πλέι οφ. Αυτό που έχασε η Ομόνοια είναι το άλμα και την απόσταση από τους συνδιεκδικητές της, το οποίο μπορεί να καλύψει στη συνέχεια. Αυτό, όμως, για να γίνει θα πρέπει η αντίδραση να είναι πολύ καλύτερη απ’ αυτή του δευτέρου ημιχρόνου, μετά το 47’ όπου η Ομόνοια δέχθηκε το δεύτερο γκολ (από θέση οφσάιντ ο σκόρερ).
Οι ποδοσφαιριστές προσπάθησαν, έδειξαν θέληση να ισοφαρίσουν τουλάχιστον, όμως τις πλείστες φορές το έκαναν με ανορθόδοξο τρόπο. Προϋποθέσεις υπήρξαν, όχι όμως κλασσικές ευκαιρίες πέρα απ’ αυτή του Γκαρσία, το σουτ του οποίου ήταν άψυχο, δεν είχε δύναμη παρόλο που ήταν σε ευνοϊκότατη θέση. Επίσης, οι μακρινές μπαλιές δεν επέφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ίσως η διατήρηση του Ασίς μέχρι το τέλος (αν η αλλαγή δεν έγινε λόγω κούρασης) να έφερνε κάτι καλύτερο. Ο Πορτογάλος με τις κάθετες μπαλιές του και την κινητικότητά του, έχει την ικανότητα να βάζει δύσκολο στην αντίπαλη άμυνα.
Αυτή την φορά οι αλλαγές δεν βοήθησαν και η ανατροπή δεν ήρθε ποτέ, σ’ ένα ματς που ο αντίπαλος δεν ήταν καλύτερος, όμως πέτυχε δυο γκολ έναντι ενός της Ομόνοιας και πήρε το ζητούμενο. Η ομάδα του Καϊάφα σε ακόμη ένα ματς δέχθηκε δυο εύκολα γκολ και στερήθηκε βαθμολογικό όφελος.
Κρίμα, γιατί άρχισε ιδανικά το παιχνίδι, ήταν καλύτερη στο πρώτο μέρος και βρέθηκε μπροστά στο σκορ. Εντούτοις, μια κακή εκτίμηση και αντίδραση στην άμυνα έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ να ισοφαρίσει, πριν οι δυο ομάδες πάνε στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα, ενώ με το «καλημέρα» στο δεύτερο ημίχρονο ανέτρεψε τα σε βάρος της δεδομένα, με κενό στο κέντρο της άμυνας του «τριφυλλιού», έστω κι αν ο σκόρερ ήταν σε θέση οφσάιντ.
