Τα 5 ατού… και οι ρολίστες

Μια ομάδα του βεληνεκούς της ΟΜΟΝΟΙΑΣ χρειάζεται ποιοτικούς παίκτες να τραβούν κουπί… Σίγουρα χρειάζονται και οι ρολίστες και οι νεαροί, αλλά όταν η μπάλα γίνεται 2 τόνους βαρετή, είναι οι ηγέτες που θα δώσουν τις λύσεις. Αυτοί που δεν κρύβονται, αυτοί που ζητούν μπάλα, αυτοί που προσπαθούν με ορθόδοξο τρόπο να διασπάσουν τις αντίπαλες άμυνες. Στον αγώνα του Σαββάτου δυστυχώς, μεσοεπιθετικά, δεν ξεφύγαμε από την μετριότητα. Ο Νούνο προσπάθησε αλλά δεν του βγήκαν κάποια πράγματα που επιχείρησε. Ο Σιέρινταν ήταν άστοχος και κινήθηκε στην μετριότητα. Ο Σκέμπρι προσπάθησε αλλά δεν μάτωσε το πλεκτό του Μπογκατίνοφ. Ο Μπεμπέ πήρε πρωτοβουλίες που δεν απέδωσαν. Τέλος ο Ράμος, ήταν αρκετά κινητικός ως δεξί μπακ, αλλά βραχυκυκλώθηκε το 2ο ημίχρονο. Η αδυναμία του να βγάλει σέντρες με το αριστερό, τον οδηγούσε συνεχώς να γυρίζει πίσω για να σεντράρει με το δεξί και αυτό τον δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Από εκεί και πέρα το χάος… Μέτριες και ανούσιες παρουσίες, χωρίς κάτι το θετικό. Η έλλειψη ποιότητας και βάθους ήταν διάχυτη στο γήπεδο. Ιδιαίτερα από το σημείο που μπήκαν οι Μάριος Δημητρίου και Φυλακτού, η εμφάνιση μας ήταν απαράδεχτη. Στο ποδόσφαιρο, δύο τινά μπορούν να συμβούν.Είτε μια ομάδα, δουλεύοντας ως σύνολο, θα κερδίσει το παιχνίδι, με την οργάνωση της, την δημιουργικότητα της, τις συνδυασμένες επιθέσεις της, είτε το παιχνίδι θα το πάρει κάποιος ποδοσφαιριστής κλάσης, που θα είναι στην μέρα του και θα καθορίσει το αποτέλεσμα. Στην ΟΜΟΝΟΙΑ ο κανόνας που ισχύει, είναι ο δεύτερος. Και δυστυχώς, όταν τα βασικά ατού δεν τραβούν, τα πράγματα δυσκολεύουν αφάνταστα. Μας λείπει η σωστή κυκλοφορία της μπάλας, οι επιθέσεις από τα άκρα (ούτε ο Σκέμπρι, ούτε ο Ρουσιάς έινια εξτρέμ), αλλά και από την άλλη προκαλεί τεράστια ζημιά το γεγονός ότι αμυντικά είμαστε ιδιαίτερα ευάλωτοι… Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που πρέπει να προβληματίσουν την Διοίκηση και την Τεχνική ηγεσία. Γιατί (επαναλαμβάνουμε) χωρίς ορθή διάγνωση, δεν μπορείς να κάνεις και σωστή θεραπεία.