Η Ομόνοια φάνηκε να «πονάει» αγωνιστικά. Ατομικά λάθη τα οποία πλήρωσε, έλλειψη αποτελεσματικότητας, συγκέντρωσης και καθαρού μυαλού. Ακόμη και οργανωτικά υστέρησε, ιδιαίτερα στο τελευταίο ματς με τον Απόλλωνα. Υπάρχει η πίστη πως οι δυνατότητες αυτής της ομάδας είναι πολύ μεγαλύτερες. Ακόμη, τομέας που φαίνεται να υστερεί η ομάδα μας και είναι σημαντικός, ίσως και περισσότερο από το αγωνιστικό, είναι η ψυχολογία, το ηθικό και η αυτοπεποίθηση που πρέπει να έχουν οι ποδοσφαιριστές. Αυτό είναι ευδιάκριτο σε πολλές ενέργειές τους, είτε προηγείται μεταβίβαση σε μια μπαλιά, είτε μια χαμένη ευκαιρία. Ακολούθως λες και έπεσε ο διακόπτης, ότι όλα τέλειωσαν και η συνέχεια δεν είναι ανάλογη. Είναι κάτι που πρέπει να αναζητήσουν στο «Ηλίας Πούλλος», αν δεν το έχουν ακόμη εντοπίσει και δουλέψει. Κάποιος θα πρέπει να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές, να τους κερδίσει και να τους δώσει ώθηση. Είναι πολύ σημαντικό για τη συνέχεια, ιδιαίτερα τώρα που βλέπουν τη διαφορά να έχει αυξηθεί περισσότερο. Αυτός που μπορεί και πρέπει να το κάνει δεν είναι άλλος από τον προπονητή. Αλλά και οι συνεργάτες του και όσοι είναι στο «Ηλίας Πούλλος». Ο καθένας με τον τρόπο του θα πρέπει να δώσουν στους παίκτες να καταλάβουν ότι μπορούν για πολύ περισσότερα, να πατήσουν και στον πληγωμένο τους εγωισμό. Είναι κάτι που θα πρέπει να κάνουν γιατί η κλεψύδρα όλο και λιγοστεύει. Η Ομόνοια είναι μεγάλη ομάδα και δεν μπορεί να παραδίνεται με την πρώτη αποτυχία.
