Ο μακρύς δρόμος της καταξίωσης του Κυπριακού ποδοσφαίρου…

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα καταφέρει η Εθνική Κύπρου απόψε στο ΓΣΠ. Ευχή όλων είναι να πάρει την νίκη απέναντι στην Βοσνία, να μην κερδίσει και το Ισραήλ στο Βέλγιο και να πάμε στα μπαράζ. Σίγουρα, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη στιγμή για το κυπριακό ποδόσφαιρό σε εθνικό επίπεδο. Γιατί μεγάλες νίκες πετύχαμε και στο παρελθόν, μεγαλύτερες και από αυτές του περασμένου Σαββάτου στην Ιερουσαλήμ. Το θέμα είναι ότι δεν καταφέραμε να χτίσουμε πάνω τους, να τις εκμεταλλευτούμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Η αύξηση των ομάδων που συμμετέχουν στα τελικά του EUROσε 24, ουσιαστικά μας δίνει εκ προοιμίου πιθανότητες να προκριθούμε στην μεγάλη διοργάνωση των Ευρωπαϊκών κρατών. Αν το πιστεύαμε περισσότερο και αν είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι ίσως να το πετυχαίναμε από τώρα. Δεν έχουμε και πολλά να ζηλέψουμε από τους Ουαλλούς (εκτός από τον μεγάλο Μπέιλ, τους Βόσνιους και τους Ισραηλινούς). Αυτό που μας λείπει περισσότερο είναι οι υποδομές και ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Αν πραγματικά η Ομοσπονδία, θέλει να πετύχουμε αυτό τον άθλο, σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δώσει σημασία. Γιατί τα όσα παρακμιακά βιώνουμε καθημερινά στον χώρο του Κυπριακού ποδοσφαίρου, δεν μας αφήνουν και πολλά περιθώρια για να ελπίζουμε σε καλύτερες ημέρες. Αυτό φυσικά δεν είναι θέμα που αφορά τους κύπριους διεθνείς και τον Πάμπο Χριστοδούλου. Αυτοί οφείλουν να δώσουν τα πάντα στο γήπεδο, για να πάρουμε την μεγαλύτερη ίσως νίκη στην ιστορία μας (από άποψη βαθμολογικού ενδιαφέροντος). Μια νίκη που θα δώσει ανείπωτη χαρά, όχι μόνο στους φίλαθλους που θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το παιχνίδι ζωντανά, αλλά και σε όλους τους κατοίκους αυτού του πολυβασανισμένου τόπου…