Γκολ, γκολ και πάλι γκολ!
Τα 10 γκολ παθητικό δεν είναι αριθμός που να προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, παρόλο που θα πρέπει να βελτιωθεί στην πορεία και με μηδέν παθητικό αυξάνονται οι πιθανότητες επιτυχίες.
Εκεί που «πονάει» ιδιαίτερα η Ομόνοια είναι στο γκολ. Μόλις 19 γκολ σε 11 αγώνες, είναι λίγα, πολύ λίγα, για μια ομάδα που έχει πρωταγωνιστικούς στόχους. Πόσω μάλλον όταν τα 11 γκολ επιτεύχθηκαν μόλις σε δυο αγώνες, με τη Σαλαμίνα (5-3) και την Πάφος FC (6-0).
Είναι εμφανής η απουσία κλασικού επιθετικού. Σκέμπρι και Σέρινταν που είναι οι πρώτοι σκόρερ της ομάδας μας με 5 και 4 γκολ αντίστοιχοι, δεν είναι επιθετικοί αλλά εξτρέμ.
Είναι ξεκάθαρο ότι, από την Ομόνοια λείπει το εύκολο γκολ. Ευκαιρίες δημιουργούνται, όμως η ομάδα υστερεί στο τελείωμά τους. Υπάρχουν ματς που μπορεί να τα «σκοτώσει», όπως το πρόσφατο με τον Άρη, όμως δεν είναι αποτελεσματικοί και πότε το πληρώνει ή παίρνει τη νίκη με την ψυχή στο στόμα.
Ο Μιλόγεβιτς θα αναζητήσει επιθετικό που θα κάνει τη διαφορά από τον Ιανουάριο και μετά, παρόλο που δεν είναι και η καλύτερη εποχή για να βρεις αυτό που πραγματικά θέλεις. Ωστόσο, θα το παλέψει.
Από το ματς της Κυριακής με το Παραλίμνι, η Ομόνοια θα επιδιώξει να γίνει πιο αποτελεσματική και με το νέο τρόπο παιχνιδιού να αξιοποιήσει στον μεγαλύτερο βαθμό τις ευκαιρίες της. Θα προσπαθήσει να βάλει σε πράξη, όσο έγιναν στις προπονήσεις της εβδομάδας, για να βελτιώσουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας. Μόνο έτσι θα αυξήσει και τις πιθανότητες υλοποίησης του στόχου της, της διάκρισης στην τρέχουσα σεζόν.
