Την ίδια ώρα που ψάχνουμε το λάθος για το τι έφταιξε χτες και είχαμε αυτή την τραγική παρουσία στο ντέρμπι, είναι και η στιγμή να ψάξουμε για το τι πάει λάθος και στην δική μας ομάδα… Και δεν μιλώ μόνο στο αγωνιστικό, αλλά σε ολόκληρο το πράσινο οικοδόμημα. Την ώρα που οι αντίπαλοι φανατίζονται, προετοιμάζονται να υποδεχτούν τον υπέρτατο εχθρό, τα αρνιά, τους χο-χους τους υπάνθρωπους, εμείς τι πραγματικά κάνουμε; Ποια είναι η τακτική μας;
Χάσαμε τρεις μέρες συζητώντας για τα εισιτήρια. Αντί να ψάξουμε να βρούμε λύσεις χωριστήκαμε ξανά σε στρατόπεδα. Αντί να σταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις δίπλα στην ομάδα, σε μια πολύ δύσκολη αποστολή, όπου το μίσος στις τρεις κερκίδες θα ξεχείλιζε, μείναμε στις εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Κι ας ξέραμε ότι θα έχουμε απέναντι μας ολόκληρο το ποδοσφαιρικό κατεστημένο συν τον άρχοντα με τα μαύρα.
Από εκεί και πέρα, όσοι ψάχνουν για ‘ποδοσφαιρικούς εχθρούς’, ας βάλουν επιτελούς προτεραιότητες! Όσο μαίνεται ο εμφύλιος στις τάξεις του σωματείου, τόσο ο φασισμός, ο εθνικισμός, και ότι πρεσβεύουν οι ‘απέναντι’, θα ζουν και θα βασιλεύουν.
Αναμένει κανένας δράση από τους αρμοδίους; Αναμένει τιμωρίες για όλα αυτά που αναρτήσαμε. Γελοιότητες… Το Αποέλ παραμένει η αγαπημένη ομάδα του παρασκηνίου και του κατεστημένου. Όλοι θα επικεντρωθούν στο αγωνιστικό, αφήνοντας στην πάντα το φωτογραφικό ρεπορτάζ…
Αυτό που πρέπει πρώτα και κύρια όλοι οι Ομονοιάτες να καταλάβουμε, είναι ότι οι απέναντι, βρίσκουν πάντα τον τρόπο να συσπειρώνονται, έχοντας ως προμετωπίδα τα ‘ιδεώδη’ που τους ενώνουν. Την ίδια στιγμή που εμείς χτίζουμε κάστρα αντιπαράθεσης μεταξύ μας.
Εν κατακλείδι, αν δεν υπάρξει ΟΜΟΝΟΙΑ στην πράξη (επιτέλους) στην ομάδα μας, δεν πάμε παρακάτω. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την άνιση μάχη απέναντι στο ποδοσφαιρικό κατεστημένο και ότι αυτό πρεσβεύει…
