Για ένα ποδοσφαιριστή της αξίας του Γιόχαν Κρόιφ, είναι φυσιολογικό να γραφτούν αρκετά. Για ένα μπαλαδόρο της δικής του αξίας, τα πολλά λόγια δεν αποτελούν αχρείαστες υπερβολές… Γιατί ο Κρόιφ δεν ήταν απλά ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ήταν ο άνθρωπος που έβαλε τον ακρογωνιαίο λίθο ώστε να καταστεί η Μπαρτσελόνα η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δύναμη του πλανήτη.
Υπάρχει μια τεράστια γκάμα από ιστορίες η οποία συνοδεύει πάντα τους ‘αθάνατους’ σε κάθε ‘είδος’. Γιατί για το ποδόσφαιρό ο Κρόιφ θα είναι για πάντα στο πάνθεο των ‘μεγάλων δασκάλων’ του αθλήματος. Αυτή που πάντα ξεχώριζα, ήταν η ιστορία με τον San Jordi. Γιατί, όπως λέμε πάντα το ποδόσφαιρο είναι περισσότερο από ένα άθλημα!
Η ιστορία μας πάει πίσω στο μακρινό 1973. Ο Κρόιφ μεσουρανεί στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, με την φανέλα του Άγιαξ και της Εθνικής Ολλανδίας. Στα 25 του χρόνια είχε κερδίσει τα πάντα με τον Άγιαξ: 5 πρωταθλήματα, 4 Κύπελλα, 2 Κύπελλα Πρωταθλητριών, ένα ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο.Για χάρη του λοιπόν σφάζονται οι δύο μεγάλες ομάδες στην Ισπανία. Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα…
Στην Ισπανία της δεκαετίας του ’70 όμως κάθε άλλο παρά επικρατεί ομαλότητα. Ο δικτάτορας Φράνκο, αποτελεί τον ‘σύγχρονο τύραννο’ της χώρας. Το ποδόσφαιρο και οι τεράστιες επιτυχίες της Ρεάλ Μαδρίτης, αποτελούν συχνά πυκνά ένα από τα μέσα για να επιβάλει την κυριαρχία του. Όταν λοιπόν ξεσπά η κόντρα μεταξύ Ρεάλ και Μπάρτσα για το ποιος θα αποκτήσει τον Κρόιφ, η Μαδριλένοι θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να φέρουν τον Ολλανδό στην πρωτεύουσα της Ισπανίας. Συμπεριλαμβανομένης και της Χούντας του Φράνκο!
Ο Κρόιφ όμως έχει πάρει τις αποφάσεις του. Διαμηνύει στους πάντες, από την διοίκηση του Άγιαξ μέχρι και την Ολλανδική Ομοσπονδία ποδοσφαίρου την θέληση του να αγωνιστεί στην Μπάρτσα. “Αν δεν με αφήσετε να παίξω στη Μπαρτσελόνα, θα κρεμάσω τα παπούτσια μου. Και να πάτε μόνοι σας στο Μουντιάλ” δηλώνει.
Στις 22 Αυγούστου του 1973, ο Κρόιφ καταφθάνει στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας. Πλήθος κόσμου τον υποδέχεται στο αεροδρόμιο Prat. Το ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ ένα απλό σπορ στη Βαρκελώνη. Ήταν και πολιτική υπόθεση. Ήταν τρόπος για να ξεχνιέται ο κόσμος. Να αποδρά από την πραγματικότητα. Κάτι από το οποίο μπορούσε να νιώσει υπερηφάνεια.
Οι Καταλανοί υποφέρουν κάτω από την δικτατορία του Φράνκο. Η κουλτούρα τους ήταν απαγορευμένη. Η γλώσσα τους ήταν απαγορευμένη επίσης! Μπορούσαν μόνο να μιλήσουν ελεύθερα στο Camp Nou. Εκεί όλοι μιλούσαν καταλανικά χωρίς πρόβλημα, ήταν κοινό μυστικό!
Η οικογένεια Κρόιφ θα αποκτούσε το τρίτο της παιδί λίγο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1974. Ανάμεσα στα πολλά που είχε απαγορεύσει ο Φράνκο, ήταν και το όνομα Jordi (ο San Jordi είναι ο προστάτης άγιος της Βαρκελώνης), για να “τιμωρήσει” τους ανυπάκουους Καταλανούς που επέμεναν και χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα τους.
Ο Γιόχαν όμως δεν πτοήθηκε. Πήγε στο ληξιαρχείο της Βαρκελώνης και δήλωσε το Jordi. Του είπαν… πως αυτό δεν γίνεται. Γύρισε την πλάτη, έφυγε, πήγε στο προξενείο της Ολλανδίας και έκανε τη δουλειά του! Η γέννηση του Γιόρντι Κρόιφ μετέδωσε ένα μήνυμα ελευθερίας σε κάθε γωνιά της Καταλωνίας! Έδωσε ένα μέρος της χαμένης λάμψης και της καταπατημένης υπερηφάνειας στους Καταλανούς. Και ένας ‘ιπτάμενος Ολλανδός’ ήταν υπεύθυνος γι’ αυτό.
Μερικές μέρες αργότερα, η Μπαρτσελόνα ταξιδεύει στην Μαδρίτη για να αντιμετωπίσει την Ρεάλ. Η αρμάδα του Ρίνους Μίχελς, καθοδηγούμενη στο γήπεδο από τον διαστημικό Γιόχαν Κρόιφ, θα διαλύσει την μισητή αντίπαλό με 0-5. Μια νέα εποχή έχει αρχίσει να ανατέλλει…
πηγή πληροφοριών: www.sport24.gr
