Η Αψίδα Σωτηρίας και όλα όσα δεν λέχθηκαν…, του Χριστόφορου Χριστοφή.

Τα χθεσινά εγκαίνια της Αψίδας Σωτηρίας έφεραν στην μνήμη μας τα όσα έγιναν στο σωματείο μας το Μάρτιο του 2013. Έχει καιρό που ήθελα να γράψω για κάποια γεγονότα της μετά-Μιλτιάδους εποχής, και τα εγκαίνια της Αψίδας μου δίνουν την αφορμή. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ στα γεγονότα που οδήγησαν στην ιδέα για την Αψίδας Σωτηρίας αλλά και το τι συμβολίζει η Αψίδα Σωτηρίας για τον ΟΜΟΝΟΙΑΤΙΚΟ κόσμο. Η αποχώρηση από τη προεδρία του Μιλτιάδη Νεοφύτου τον Σεπτέμβριο του 2012 ήταν απρόσμενη εξέλιξη. Επέφερε ένα χάος στο σωματείο ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, το οποίο διαχειριζόταν σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος. Το σωματείο βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη ακέφαλο και το τότε Δ.Σ. είχε μπροστά του ένα βουνό από προβλήματα. Από τη μία ήταν η δικαιολογημένη καχυποψία και πικρία του κόσμου μας, και από την άλλη μία μεγάλη τρύπα από χρέη και οφειλές. Είναι λίγα, σε σχέση με τα όσα συνέβησαν εκείνη τη περίοδο, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Καθημερινά αδιέξοδα, μάχες με το άγνωστο και τεράστια πίεση. Η ΟΜΟΝΟΙΑ τότε, ήταν ένα υπερωκεάνιο που βούλιαζε και δεν ήξερες πόσες τρύπες υπήρχαν. Οι οικονομικές απαιτήσεις κατά του σωματείου ήταν κατά ρυπάς και από απρόβλεπτες κατευθύνσεις, ενώ δεν υπήρχε καμία δυνατότητα το σωματείο να ανταποκριθεί στις τρέχουσες οικονομικές του υποχρεώσεις. Το τότε Δ.Σ. πέρασε δραματικές στιγμές σε πολύωρες συνεδρίες που θύμιζαν αρχαία ελληνική τραγωδία ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρει οικονομικούς πόρους. Αρχικά λήφθηκε η απόφαση για να γίνει ανοικτή συγκέντρωση στη κρατική έκθεση. Αυτή έγινε στις 12/09/2012 με μαζική συμμετοχή. Ο αντιπρόεδρος Μυλωνάς μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια στο κόσμο και έδωσε πλήρη στοιχεία για την οικονομική κατάσταση. Ακολούθησε η υλοποίηση της εκστρατείας ΕΙΜΑΙ ΟΜΟΝΟΙΑ ΔΗΛΩΝΩ ΠΑΡΩΝ. Άρχισε η απρόσκοπτη εγγραφή μελών με έκκληση του Δ.Σ. στο κόσμο να εγγραφούν ως μέλη, ανοίχθηκαν ειδικοί τραπεζικοί λογαριασμοί, εκδόθηκαν λαχνοί, τέθηκε σε λειτουργία η υπηρεσία ΟΜΟΝΟΙΑ από την Cytamobile και άλλες ενέργειες. Το σωματείο τελικά πέρασε τα κριτήρια του Σεπτεμβρίου 2012 με δάνειο που έγινε από μέλη του Δ.Σ. από τραπεζικό ίδρυμα. Οι επόμενοι μήνες ήταν τραγικά δύσκολοι. Το σωματείο χρειαζόταν τουλάχιστον €5εκ μέχρι το τέλος της περιόδου χωρίς καμία λογική πιθανότητα να εξεύρει αυτό το ποσό. Στη περίοδο από τον Σεπτέμβριο του 2012 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2103 προέκυψαν και άλλα σημαντικά θέματα: ποινικές υποθέσεις κατά μελών του Δ.Σ. για ακάλυπτες επιταγές, (που ακόμα είναι στα Δικαστήρια), απόφαση για διαγραφή χρέους πρώην προέδρου, εμφάνιση του δανείου της Russian Commercial Bank, υπόθεση Οκκά και άλλα. Στις 27/01/2013 και υπό το βάρος διαμαρτυριών και αμφισβήτησης από τον κόσμο, έγινε Έκτακτη Γενική Συνέλευση. Εκεί ο πρόεδρος του σωματείου Στέλιος Μυλωνάς έκανε αναλυτικό απολογισμό ενώ παρουσιάστηκαν από τον Γιαννάκη Βενιζέλο τα οικονομικά δεδομένα. Επίσης το Δ.Σ. έλαβε εντολή να διαπραγματευτεί τη σύναψη δανείου και έγκριση για να προτείνει καταστατικές αλλαγές. Τα κριτήρια Μαρτίου 2013 πλησίαζαν και λύσεις δεν υπήρξαν. Ο Στέλιος Μυλωνάς είχε κάνει αλλεπάλληλες προσπάθειες να εξεύρει δανειοδότηση οι οποίες όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Οι ποδοσφαιριστές έκαναν στάση εργασίας διότι ήταν μήνες απλήρωτοι, τα χρέη προς το ΦΠΑ και τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις συσσωρεύονταν… Υπό το βάρος της πίεσης και των αδιεξόδων ο Μυλωνάς υπέβαλε την παραίτηση του στις 04/03/2013 ενώπιον του Δ.Σ. Ήταν μία από τις δραματικότερες συνεδρίες που θυμάμαι. Ο Μυλωνάς δακρυσμένος μας είπε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσουμε τα κριτήρια με ότι αυτό θα σήμαινε. Τα 14 μέλη του Δ.Σ. , σε ένα έντονα συγκινησιακό κλίμα, δεν αποδέχθηκαν την παραίτηση του προέδρου. Αποφασίσαμε τότε δύο πράγματα: ότι θα παραιτηθούμε όλοι εάν το σωματείο δεν περνούσε τα κριτήρια και ότι πλέον μόνη σωτηρία ήταν ο κόσμος μας. Ακολούθησε δημοσιογραφική διάσκεψη όπου επεξηγήθηκε η τραγικότητα των στιγμών. Το μήνυμα είχε σταλεί. Η ΟΜΟΝΟΙΑ εξέπεμπε SOS! Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια. Η κινητοποίηση του κόσμου ήταν άνευ προηγουμένου. Η συσπείρωση και η ενότητα που υπήρχε εκείνες τις ημέρες ήταν πρωτοφανής! Από το Δ.Σ. το προσωπικό, τεχνική ηγεσία, ποδοσφαιριστές, Θύρα 9, ΠανΣυφί, Συλλόγους, όλοι ενώθηκαν γύρω από ένα και μόνο σκοπό. Να σώσουμε το σωματείο. Οργανώθηκαν τότε δεκάδες συγκεντρώσεις σε όλη τη Κύπρο. Σε σωματεία, μορφωτικούς συλλόγους, σε καφενεία. Είχα την τύχη τότε να λάβω μέρος σε αρκετές εξορμήσεις και η εμπειρία όλων μας ήταν συγκλονιστική. Ζήσαμε τι πραγματικά είναι η ΟΜΟΝΟΙΑ. Η ψυχή του ΟΜΟΝΟΙΑΤΗ βρίσκεται στον απλό κόσμο, τον μεροκαματιάρη, τον συνταξιούχο, τον άγνωστο Χ. Αυτοί οι άνθρωποι συνέρρεαν κατά δεκάδες στις συγκεντρώσεις για να δώσουν από το υστέρημα τους. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι χαμογελούσαν , άλλοι έδιναν όλοι τη σύνταξη τους και ας μην είχαν τίποτε άλλο, αλλά όλοι τους ήταν περήφανοι που ήταν ΟΜΟΝΟΙΑΤΕΣ και περήφανοι που συνείσφεραν για να σώσουν το σωματείο τους. Μέχρι σήμερα οι εικόνες παραμένουν ανεξίτηλες. Γεροντάκια σε αναπηρικά καροτσάκια, γιαγιάδες με χρήματα τυλιγμένα σε άσπρα μαντηλάκια, νεαροί να φωνάζουν συνθήματα… Και μπροστάρηδες οι παλαίμαχοι, οι ποδοσφαιριστές μας, ο προπονητής μας, οι οργανωμένοι. Θυμάμαι τον Νούνο Ασσίς, τον Αντράντε, τον Ραινερ Ράουφμαν, τον Δημήτρη Χριστοφή, τον Τόνυ Σαβέφσκι, τον Χάρη Κυριάκου, τον Λεάντρο, το Σωτήρη Καιαφά, τον Μορέιρα και τόσους άλλους να καλούν τον κόσμο να βοηθήσει, να μιλούν με τόση ζέση για αυτό το σωματείο, με τόση αγάπη, πάθος και τον κόσμο να ανταποκρίνεται. Τότε όλοι γίναμε ένα. Υπήρχε πραγματικά ΟΜΟΝΟΙΑ στην ΟΜΟΝΟΙΑ. Μέσα σε 15 μέρες μαζεύτηκαν €2εκ και εάν δεν ήταν το καταραμένο κούρεμα, δεν ξέρω που θα καταλήγαμε. Τότε μέσα στα κίνητρα που αποφασίστηκαν ήταν και το περιβόητο «τουβλάκι» των €1000. Αποφασίστηκε να γίνει μία αψίδα στο Ηλίας Πούλλος και σε αυτή θα γράφονταν τα ονόματα όσων συνείσφεραν τουλάχιστον €1000. Αυτή η ιδέα χλευάστηκε από κάποιους όμως η πλειοψηφία του κόσμου την αγκάλιασε. Ο σκοπός ήταν να δοθεί κάποια αναγνώριση σε αυτούς που θα βοηθούσαν με €1000. Να μείνει το όνομα τους στην ιστορία. Παρά την καθυστέρηση τέλειωσε και εγκαινιάστηκε η Αψίδα Σωτηρίας. Χωρίς να γνωρίζω είμαι βέβαιος ότι κάποιοι άνθρωποι δούλεψαν αφιλοκερδώς και από το προσωπικό τους χρόνο για να κτιστεί η Αψίδα. Και τους οφείλουμε ένα ευχαριστώ. Η Αψίδα Σωτηρίας αποτελεί ΣΤΑΘΜΟ ΜΝΗΜΗΣ για την ΟΜΟΝΟΙΑ. Δεν έχει σημασία τόσο για εμάς, αλλά για τις επόμενες γενιές. Η πραγματική αξία και σημασία της θα φανεί σε 25, 50 χρόνια όταν οι ΟΜΟΝΟΙΑΤΕΣ του 2070 θα βλέπουν την Αψίδα και θα θυμούνται τι έγινε το Μάρτιο του 2013. Θα μαθαίνουν ότι ΟΜΟΝΟΙΑ δεν είναι τα Δ.Σ. ή οι ποδοσφαιριστές ή οι προπονητές, αλλά ότι ΟΜΟΝΟΙΑ είναι ΚΟΣΜΟΣ της, ότι το DNA αυτού του σωματείου είναι τόσο δυνατό που όταν θέλει κάνει θαύματα. Η Αψίδα Σωτηρίας συμβολίζει την ΟΜΟΝΟΙΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Συμβολίζει την συλλογική δύναμη του ΟΜΟΝΟΙΑΤΙΚΟΥ κόσμου. Συμβολίζει το ΕΜΕΙΣ. Τα εγκαίνια της Αψίδας ήταν μία πρώτης τάξεως να αναδειχθεί αυτός ο συμβολισμός. Να αναδειχθεί η ΕΝΟΤΗΤΑ στις τάξεις του σωματείου μας. Δυστυχώς από την νυν Διοίκηση επιλέχθηκε η διοργάνωση μίας «οικογενειακής», άοσμης και πρόχειρης εκδήλωσης , απλά για να τελειώνουμε.  Το ότι σε αυτή δεν προσκλήθηκαν να παραστούν αυτοί που σχεδίασαν και υλοποίησαν την τότε προσπάθεια δηλαδή τα μέλη του πρώην Δ.Σ., η Θύρα 9 , οι ΠανΣυΦι και όλα οργανωμένα σύνολα και φίλοι  του σωματείου ήταν προβλεπτό  και  αναμενόμενο. Όπως έχω πει όμως,  η Αψίδα δεν αφορά τις μικροψυχίες, πάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες των παροικούντων στην Ιερουσαλήμ, αλλά τις μελλοντικές γενιές. Εκεί είναι το στοίχημα.Και εκεί νομίζω θα επιτελέσει το σκοπό της. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ