Εδώ και ενάμιση μήνα περίπου (από τις 30 Ιουνίου και την πρώτη ευρωπαϊκή αναμέτρηση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ), η ομάδα έδειχνε σοβαρές αμυντικές αδυναμίες και δισλειτουργία γενικότερα στο ανασταλτικό κομμάτι.
Και ενώ από την περσινή σεζόν είχε επισημανθεί η ανάγκη ποιοτικής βελτίωσης στην άμυνα, η εικόνα που παρουσιάσαμε στο προχθεσινό παιχνίδι με τον Ερμή ήταν αποκαρδιωτική. Όταν μια εντελώς νέα ομάδα όπως ο Ερμής σου κάνει 17 τελικές και διασπά την άμυνα σου με τεράστια ευκολία, δεν είναι πολλά που μπορείς να γράψεις… Να μην ξεχνάμε ότι βρεθήκαμε μπροστά στο σκορ με 2-0 από το δεκαπεντάλεπτο, αλλά και πάλι δεν καταφέραμε να ελέγξουμε το παιχνίδι…
Η περσινή άμυνα με Ρομαρίκ, Ρουνιέ, Χαφές και Καρλίτος, μοιάζει την δεδομένη στιγμή σκαλιά ανώτερη από την υφιστάμενη.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις σκέψεις του προπονητή και του Τεχνικού Διευθυντή επί του θέματος. Ούτε θέλουμε την δεδομένη στιγμή να ασκήσουμε ισοπεδωτική κριτική… Όμως η κατάσταση έχει …παραπάει
Σε κάθε μεταγραφική περίοδο υπάρχουν προτεραιότητες. Και η απόκτηση ικανών κεντρικών αμυντικών ήταν μια από αυτές. Φτάσαμε στο τέλος σχεδόν της μεταγραφικής περιόδου και ακόμα ψαχνόμαστε. Εκεί που αναμέναμε ακόμα ένα κεντρικό αμυντικό (μετά τον Νασιμέντο), πήραμε δεύτερο αριστερό μπακ (Σοϊλέδη), δεξί μπακ (Κωνσταντινίδη) ακόμα και τερματοφύλακα (Κρέσιτς).
Η κλεψύδρα αδειάζει επικίνδυνα. Και με τέτοιες εμφανίσεις, δεν θα πάει πολύ μακριά η βαλίτσα. Μπορεί να πήραμε μια νίκη με μια άσχημη εμφάνιση εναντίον του Ερμή, όπως υπογράμμισε ο προπονητής, αλλά αν δεν βελτιωθούμε άμεσα στο αμυντικό κομμάτι, θα είναι πολύ δύσκολο να ανταποκριθούμε σε αγώνες με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας. Μακάρι ο Νασιμέντο με τον Παντελιάδη να μπορέσουν να ανταποκριθούν (επιτέλους) στα καθήκοντα τους. Μακάρι ο Κωνσταντινίδης να γεμίσει το κενό στο δεξί άκρο της άμυνας. Όμως μια ηγετική παρουσία στον χώρο αυτό φαντάζει απαραίτητη.
