Την πιο καλή, την πιο μεστή, την πιο ολοκληρωμένη φετινή εμφάνισή της, πραγματοποίησε χθες η Ομόνοια. Κι όμως, δεν κέρδισε. Η γκίνια, η αστοχία, ο αντίπαλος τερματοφύλακας και ένα γκολ που μπαίνουν ένα στα 1.000 ίσως και παραπάνω, της στέρησαν την επιτυχία. Κρίμα και πάλι κρίμα. Άξιζε της νίκης η Ομόνοια και αν κατάφερνε να αξιοποιήσει μια – δυο ευκαιρίες από τις πολλές που δημιούργησε στο ημίχρονο, τότε η νίκη δεν χανόταν με τίποτα.
Ακόμη κι έτσι, ο κόσμος επιτέλους έφυγε από το γήπεδο γεμάτος. Μπορεί να στεναχωρήθηκε που η ομάδα του δεν έφθασε στην επιτυχία, γιατί πραγματικά την άξιζε, όμως τον ενθουσίασε το ποδόσφαιρο που παρουσίασε. Ο κόσμος της Ομόνοιας αυτό θέλει και απαιτεί σε κάθε ματς. Γιατί, αν η Ομόνοια βγάζει αυτό το πρόσωπο θα έλθουν και οι επιτυχίες. Πρώτη φορά η ομάδα μας επιβλήθηκε κατά κράτος του αντιπάλου της, είναι κατοχή, κυκλοφορία, δημιουργία ευκαιριών. Σχεδόν κάθε φορά που έφθανε στην αντίπαλη περιοχή δημιουργούσε ευκαιρία, μάλιστα κλασική. Σαφώς και το ισόπαλο αποτέλεσμα δεν θεωρείται καλό, όμως η Ομόνοια έστειλε το μήνυμα πως, ο χρόνος δουλεύει υπέρ της και μπορεί στο μέλλον να πετύχει σημαντικές επιτυχίες. Ας αφήσουν την γκρίνια πίσω, η αμφισβήτηση άρχισε να διαγράφεται και είναι στα πόδια των ποδοσφαιριστών να πείσουν ακόμη περισσότερο για την αξία και τις δυνατότητές τους. Άλλωστε όλοι θέλουν το καλό της ομάδας. Όλοι θέλουν την Ομόνοια στα ψηλά, πρωταγωνίστρια και όταν η ομάδα βγάζει κακή εικόνα είναι λογικό να αντιδρούν. Τώρα, όμως, ας επέλθει μια και καλή η ηρεμία και με ενότητα να σπρώξουμε όλοι την ομάδα σε καλύτερες μέρες. Μπορούμε!
