Τα πολλά θετικά της χτεσινής παρουσίας αλλά και της 4σσάρας στο Τσίρειο, τα αναλύσαμε σε διάφορα άρθρα χτες και σήμερα…
Επιθετικά η ομάδα ήταν πολύ παραγωγική και πέτυχε 4 γκολ, χωρίς να χρειαστεί να φτιάξει αρκετές ευκαιρίας. Την ίδια στιγμή και οι αμυντικοί μας, ατομικά, είχαν μια θετική παρουσία. Όταν οι δύο στόπερ της ομάδας σκοράρουν, ο ένας στο ντεμπούτο του και ο άλλος στα γενέθλια του, μόνο καλά πράγματα έχεις να γράψεις! Την ίδια στιγμή ο Φιλιώτης ήταν καλύτερος από ποτέ, ενώ και ο Καρλίτος ήταν θετικός.
Έλα όμως που τα εύκολα γκολ που δεχτήκαμε μας “έκατσαν” ξανά στο λαιμό!
Δεν νοείται μια ομάδα της δικής μας εμβέλειας, να δέχεται κατ’ επανάληψη γελοία τέρματα. Έλεος πλέον…
Και δεν μιλάμε για ατομικά λάθη μόνο. Γιατί το εύκολο είναι να τα ρίξουμε στον Φλορέσκου… Αυτές οι πάσες από τον τερματοφύλακα, στον κόφτη έξω από την μεγάλη περιοχή μας, ενώ οι στόπερ είναι ακροβολισμένοι δεξιά και αριστερά της μεγάλης περιοχής, και οι αντίπαλοι επιθετικοί πιέζουν ψηλά, σε τι αποσκοπούν; Δεν είναι ενέργειες που εμπεριέχουν μεγάλο ρίσκο; Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο γκολ της ισοφάρισης του Άρη… Είναι και η φάση στις αρχές του β’ ημιχρόνου, με το δοκάρι του Άρη, όπου ο Μπρέβελτ μιμήθηκε τον Ρουμάνο, στο ίδιο ακριβώς σημείο, έξω από την μεγάλη μας περιοχή. Ευτυχώς το τελείωμα του Γιούσεφ δεν ήταν το ιδανικό.
Από την στιγμή που δεν είμαστε Μπαρτσελόνα και δεν θα γίνουμε ποτέ, πρέπει ιδανικά να αποφεύγουμε να παίρνουμε αχρείαστα ρίσκα. Και να δίνουμε τζάμπα γκολ στον αντίπαλο. Για το δεύτερο γκολ που δεχτήκαμε, δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι… Με το 4-1 υπέρ μας και 2 λεπτά να απομένουν, ήταν φυσιολογικό να υπάρξει κάποια χαλάρωση… Αλλά το γκολ της ισοφάρισης του Άρη, πρέπει να μας προβληματίσει αρκετά… Είναι μαρτύριο, να πετυχαίνουμε γκολ με ευκολία και να κάνουμε ξανά και ξανά την ζωή μας δύσκολη, εντελώς αναίτια!
