Ανέμισαν ένα πανί (δίκην σημαίας) ο Γκιόργκι Κβιλιτάια με τον Λούκας Σόουζα και τους λοιπούς, την οποία βάφτισαν Ουκρανική οι Διοικούντες και ο πάγκος της ομάδας τους.
Ένα πανί με κάθετες λωρίδες στα χρώματα του Αποελ, που πέραν αυτών δεν έχει τίποτε κοινό με την σημαία που επικαλείται. Αυτό που ενόχλησε δεν είναι η ενέργεια ως τέτοια…
Αυτό που ενόχλησε είναι ο τρόπος που το έκανε, απευθυνόμενους στους φιλάθλους της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στην Δυτική κερκίδα. Και ρωτούμε τον πατριώτη Γκιόργκι αλλά και την Διοίκηση του Αποέλ. Σε ποιους απευθύνεται ο αρχηγός τους;
Στους παππούδες που πολέμησαν για τα σπίτια και τις περιουσίες τους απέναντι στον κατακτητή πριν 48 χρόνια;
Στους μεσήλικες που έχασαν αδέλφια, σπίτια, και περιουσίες;
Σε αυτούς που έζησαν παιδιά, τις συνέπειες ενός πολέμου, μέσα στην φτώχια και την δυστυχία; Σε προσφυγικούς καταυλισμούς και συνοικισμούς;
Στα μικρά παιδιά, που προσπαθούμε να μάθουνε την ιστορία του τόπου τους, να μην ξεχάσουν την γη τους και να φροντίσουν αυτός ο λαός να έχει ένα καλύτερο μέλλον;
Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να θεωρούν ότι ο κόσμος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, στην κερκίδα, είναι υπέρ του όποιου πολέμου, της όποιας εισβολής; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μετατρέψουν μια σύρραξη που απειλεί την ειρήνη στον πλανήτη, σε οπαδική κόντρα; Ας απαντήσει κάποιος… Ας μην περάσει αυτή η ενέργεια ως πράξη για χειροκρότημα και εύγε…
Οι ποδοσφαιριστές, ιδιαίτερα οι ξένοι που παίζουν ποδόφαιρο στην χώρα μας και τα παίρνουν χοντρά, πρέπει να μάθουν να σέβονται τον κόσμο της Κύπρου. Όχι μόνο τους οπαδούς τους, αλλά και τους αντιπάλους τους. Είναι περαστικοί από τον τόπο μας και πρέπει να το θυμούνται αυτό. Το ίδιο και οι ομάδες που τους εργοδοτούν. Γιατί κάποια πράγματα είναι πολύ μεγαλύτερα από το αποτέλεσμα ενός ντέρμπι.
