Το ντέρμπι των αιωνίων (2-2) αφήνει πίκρα, θυμό και απογοήτευση στην ΟΜΟΝΟΙΑ. Ένα παιχνίδι που το είχε στον απόλυτο έλεγχο μέχρι το 90+7’, μετατράπηκε σε εφιάλτη στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Μια στιγμή, μια φάση, και η νίκη που φαινόταν δεδομένη χάθηκε στο πουθενά.
Η ομάδα του Μπεργκ ήταν ανώτερη σε όλα. Δύο φορές προηγήθηκε, δύο φορές ισοφαρίστηκε. Πάλεψε, πίεσε, έδειξε ψυχή, αλλά προδόθηκε από τις λεπτομέρειες και μια ανεξήγητη χαλάρωση στην τελευταία φάση. Το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει σκληρό — και ψες το έδειξε με τον πιο βάναυσο τρόπο.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε κατοχή, ρυθμό, φάσεις, έλεγχο. Έπαιζε με αυτοπεποίθηση, έβαλε τον αντίπαλο στα σχοινιά, μα δεν κατάφερε να τελειώσει τη δουλειά. Το γκολ του Μαέ έμοιαζε με λύτρωση, όμως το ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί. Ένα λάθος, ένα κενό στην άμυνα, και όλα γκρεμίστηκαν.
Το παιχνίδι αυτό πρέπει να γίνει μάθημα. Όχι γιατί η ομάδα μας δεν προσπάθησε, αλλά γιατί όταν είσαι ΟΜΟΝΟΙΑ, πρέπει να “σκοτώνεις” τα παιχνίδια.
Όταν έχεις το πάνω χέρι, δεν αφήνεις περιθώρια, δεν χαρίζεις τίποτα. Η συγκέντρωση και η αποφασιστικότητα στα κρίσιμα λεπτά είναι αυτά που ξεχωρίζουν τον πρωταθλητή από τον “σχεδόν”.
Η συνέχεια δεν θα είναι εύκολη, όμως αυτή η ομάδα έχει τα πάντα για να σταθεί όρθια. Πάθος, ποιότητα, βάθος και νοοτροπία νικητή. Ο Μπεργκ ξέρει, και η δουλειά που έρχεται στη διακοπή θα είναι καθοριστική.
Υπό άλλες συνθήκες, ένα 2-2 σε ντέρμπι αιώνιων ίσως να έμοιαζε θετικό. Όχι όμως ψες. Όχι όταν ήσουν καλύτερος, το είχες κερδίσει, και το είδες να χάνεται στο 90+7’. Αυτά τα παιχνίδια πονάνε, αλλά χτίζουν χαρακτήρα. Και η ΟΜΟΝΟΙΑ θα επιστρέψει — πιο δυνατή, πιο έτοιμη, πιο αποφασισμένη.
