Ο Μόουζες Οντουμπάγιο δεν έρχεται στην ΟΜΟΝΟΙΑ κουβαλώντας μόνο ποδοσφαιρικές παραστάσεις και εμπειρίες από τα γήπεδα. Έρχεται κουβαλώντας μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, γεμάτη πόνο, απώλεια, δύναμη και κίνητρο ζωής.
Οι γονείς του κατάγονται από τη Νιγηρία και πριν από περίπου 30 χρόνια μετανάστευσαν από την Αφρική στο Γκρίνουιτς, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, όπου γεννήθηκε ο ίδιος και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του. Από την αρχή μεγάλωσαν μέσα σε μια πολύ δεμένη οικογένεια, δεσμό που διατηρούν μέχρι σήμερα.
Κεντρικό πρόσωπο στη ζωή του Μόουζες ήταν η μητέρα του, η Έστερ. Μια γυναίκα δυνατή, συμπονετική, γεμάτη αγάπη. Εκείνη ήταν που τον ενθάρρυνε να είναι γενναίος, να δίνει πάντα τον καλύτερό του εαυτό και να πιστεύει στο όνειρό του. Πίστευε σε εκείνον όσο λίγοι. Έγραψε μάλιστα το πρώτο του ποδοσφαιρικό βιογραφικό, τον φωτογράφιζε με τα τρόπαιά του και προσπαθούσε να προσεγγίσει κορυφαίους συλλόγους, θέλοντας να του ανοίξει τον δρόμο.
Η Έστερ εργαζόταν στον τομέα της υγείας. Πριν από εννέα χρόνια, όμως, η οικογένεια βίωσε μια τραγωδία που τους σημάδεψε για πάντα. Η μητέρα του Μόουζες έχασε τη ζωή της από ελονοσία, έναν θάνατο που εκ των υστέρων αποδείχθηκε πως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Είχε ταξιδέψει στη Γκάνα, στη Δυτική Αφρική, για να βοηθήσει σε μια περιοδεία υγείας, εκπαιδεύοντας τον τοπικό πληθυσμό για το πώς να προστατεύεται από κοινές ασθένειες. Παρότι η ελονοσία αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για ολόκληρο τον πληθυσμό της περιοχής, η ίδια πίστευε ότι, επειδή μεγάλωσε στη Νιγηρία, είχε αναπτύξει ανοσία και δεν θα νοσούσε. Μια πεποίθηση που, δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι διαδεδομένη σε πολλούς ανθρώπους.
Όταν επέστρεψε στο σπίτι, η οικογένεια κατάλαβε αμέσως πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήταν ο εαυτός της, είχε εξασθενήσει και διαγνώστηκε με ελονοσία. Ο Μόουζες και τα αδέλφια του παρακολουθούσαν ανήμποροι τη μάχη της με την ασθένεια, σε μια περίοδο εξαιρετικά τραυματική για όλους. Αν γνώριζαν τότε όσα γνωρίζουν σήμερα, πολλά θα είχαν γίνει διαφορετικά. Η ίδια, όμως, επέμεινε να λάβει θεραπεία στην Αφρική και όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έτσι ταξίδεψε στην Ουγκάντα για να δει έναν γιατρό που της είχαν συστήσει. Εκείνο το ταξίδι ήταν το τελευταίο. Δεν επέστρεψε ποτέ.
Ο Μόουζες ήταν μόλις 13 ετών. Για πέντε μήνες βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Η απώλεια της μητέρας του σε τόσο νεαρή ηλικία τον σημάδεψε βαθιά. Τη θεωρούσε άτρωτη, μια γυναίκα που τίποτα δεν μπορούσε να λυγίσει. Ο θάνατός της τον άλλαξε. Ένιωσε σαν να ξεριζώθηκε ένα κομμάτι του. Έχασε ακόμη και το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο.
Με τον χρόνο, όμως, κατάφερε να μετατρέψει τη θλίψη σε δύναμη. Το ποδόσφαιρο έγινε ξανά διέξοδος, στόχος και τρόπος να τιμήσει τη μνήμη της. Η απόφασή του να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και καλύτερος άνθρωπος αποτελεί τη ζωντανή κληρονομιά της μητέρας του. Ο ίδιος είναι βέβαιος πως εκείνη θα ήταν περήφανη για το πού έχει φτάσει σήμερα και πως η σκληρή δουλειά και η πίστη της δικαιώνονται.
Παράλληλα, ο Μόουζες θέλησε η ιστορία του να λειτουργήσει ως μήνυμα. Ήλπιζε ο κόσμος να ενημερωθεί και να προστατευτεί από την ελονοσία, ανεξαρτήτως καταγωγής. Πρόκειται για μια ασθένεια που προλαμβάνεται και θεραπεύεται, όμως παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη, αφαιρώντας τη ζωή ενός μικρού παιδιού κάθε δύο λεπτά. Το πιο σκληρό στοιχείο είναι πως το κόστος για να σωθεί μια ζωή είναι μικρότερο από την τιμή ενός φλιτζανιού τσαγιού.
Όταν επέστρεψε στη Νιγηρία για να επισκεφθεί την οικογένειά του, διαπίστωσε πως η ελονοσία συνεχίζει να απειλεί την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων. Η οικογένειά του δέχτηκε ακόμη ένα βαρύ πλήγμα, όταν η θεία του – αδελφή της μητέρας του – προσβλήθηκε επίσης από ελονοσία και έχασε τη ζωή της.
Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Μόουζες Οντουμπάγιο στήριξε και στηρίζει ενεργά το έργο του φιλανθρωπικού οργανισμού Malaria No More UK, προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσει όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται.
Δείτε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στον Μόουζες Οντουμπάγιο:
Είναι ο δικός του τρόπος να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας του. Και είναι βέβαιος πως, αν τον έβλεπε σήμερα, θα ήταν περήφανη.
