Γράψαμε και χθες πως κάθε ήττα από τον Αποελ πονά διπλά, όπως κι αν έρθει. Αυτό δεν αλλάζει και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, μπαίνοντας στην τελική ευθεία της μάχης για το πρωτάθλημα, οφείλουμε όλοι να σταθούμε επικοδομητικοί, με έναν και μοναδικό στόχο: να βοηθήσουμε την ομάδα μας να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Αν χθες ΟΛΟΙ προτιμούσαμε να ξεκινήσει η ΟΜΟΝΟΙΑ το παιχνίδι με όλα της τα αστέρια; Η απάντηση είναι αυτονόητη. Βεβαίως κι αυτό θέλαμε. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο: μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο;
Με τρεις αγώνες σε επτά ημέρες, με αρκετούς τραυματισμούς και με ένα ήδη βεβαρημένο κορμί για όσους ήταν διαθέσιμοι, οι επιλογές δεν ήταν απεριόριστες. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Δεν υπάρχει καμία πρόθεση να ωραιοποιήσουμε την κατάσταση ούτε να μοιράσουμε ελαφρυντικά. Το χθεσινό ντέρμπι κρίθηκε στις λεπτομέρειες — και αυτές ήταν υπέρ του Αποελ. Τελεία.
Το χθες όμως ανήκει ήδη στο παρελθόν.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ παραμένει η καλύτερη ομάδα. Διαθέτει τον καλύτερο προπονητή και ένα ρόστερ γεμάτο ποιότητα, εμπειρία και ταλέντο. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι καθαρό μυαλό: να δούμε τι πήγε λάθος, να το διορθώσουμε και να γυρίσουμε σελίδα. Η τελική ευθεία για τον τίτλο είναι μπροστά μας.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται στήριξη σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου και έχει χαρίσει στην ομάδα μας μεγάλες στιγμές με τις επιλογές και τις αποφάσεις του — τόσο στην πρώτη του θητεία όσο και στη σημερινή. Και μιλάμε ασφαλώς για τον Χένινγκ Μπεργκ.
Από χθες διαβάζουμε πράγματα που προκαλούν έντονο προβληματισμό. Ειλικρινά, σε τι βοηθά όλη αυτή η καταστροφολογία; Σε τίποτα. Η κριτική είναι θεμιτή — όταν γίνεται σωστά, ψύχραιμα και με στόχο να δυναμώσει την ομάδα, όχι να τη διαλύσει.
Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: είμαστε στο +6 από τον δεύτερο. Την Πέμπτη ταξιδεύουμε στην Κροατία για την πρόκριση. Τη Δευτέρα υποδεχόμαστε τον Απόλλωνα για να πάμε στο +9.
Πίστη και στήριξη.
Τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται αυτή τη στιγμή.
