Τι κι αν κατέβηκε στο παιχνίδι χωρίς τον καλύτερό της μέσο, τον Κάρελ Αίτινγκ, και τον κορυφαίο της ακραίο επιθετικό, τον Γουίλι Σεμέδο με προβλήματα της τελευταίας στιγμής; Τι κι αν έχασε τον Μασούρα λίγο πριν τη λήξη του χρόνου, τον πιο σταθερό ακραίο αμυντικό που διαθέτει αυτή τη στιγμή στο ρόστερ; Τι κι αν ο Μαγιαμπέλα αγωνίστηκε μόλις δέκα λεπτά με τη φανέλα της ΟΜΟΝΟΙΑ και από τότε παραμένει παροπλισμένος εδώ και βδομάδες, αδυνατώντας να προσφέρει;
Ό,τι κι αν συνέβη, αυτό που δείχνει η ΟΜΟΝΟΙΑ —και το επιβεβαίωσε και στο χθεσινό ντέρμπι με τον Απόλλων Λεμεσού— είναι πως πρόκειται για μια γεμάτη ομάδα. Γεμάτη ποιότητα και βάθος. Και ανεξάρτητα από απουσία ή απουσίες, παρουσιάζει το ίδιο ξεκάθαρο πλάνο στο γήπεδο.
Χθες κοίταξε ξανά στα μάτια την πιο φορμαρισμένη ομάδα του πρωταθλήματος αυτή την περίοδο. Μπορεί να μην πήρε τη νίκη, όμως δεν άξιζε ούτε να χάσει. Βάσει εικόνας και ευκαιριών, η ΟΜΟΝΟΙΑ έφυγε από το Στάδιο ΓΣΠ αδικημένη, στέλνοντας παράλληλα ένα ξεκάθαρο μήνυμα: το πρωτάθλημα είναι στα πόδια της και θα το διεκδικήσει μέχρι τέλους.
