Η παρακμή του Κυπριακού ποδοσφαίρου, αποτελεί μια οδυνηρή πραγματικότητα. Οι κόκκινοι φάκελοι παρελαύνουν με κάθε επισημότητα μπροστά στα μάτια μας, με την πολιτεία να κλείνει τα μάτια και την ΚΟΠ να ενθαρρύνει στο τέλος της ημέρας όσους παρανομούν.
Γιατί όταν σηκώνεις τα χέρια ψηλά, όταν εκδίδεις νερόβραστες ανακοινώσεις, όταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ασχολείται πολύ περισσότερο με την επίλυση των προβλημάτων του Ελληνικού πρωταθλήματος παρά του δικού μας, τι πραγματικά αναμένουμε;
Όταν ομάδες που πρωταγωνιστούν σε αυτές τις υποθέσεις επιβραβεύονται με αριστεία fair play και τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης, πως πραγματικά θα παταχθούν τα φαινόμενα αυτά…
Είχαμε πολύ έγκαιρα προειδοποιήσει ότι η αύξηση των ομάδων σε 14, νομοτελειακά θα μας οδηγούσε σε σκοτεινά μονοπάτια… Κάτω από την ‘πίεση’ των καταγγελιών του διαιτητή Παναγή, υπήρξε μια πρόσκαιρη περίοδος ηρεμίας. Όμως πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει…
Μπροστά στο φάσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής του ποδοσφαίρου μας, οι δυνάμεις που αντιστέκονταν πάντα στα φαινόμενα σήψης και διαφθοράς, πρέπει να ορθώσουν ανάστημα. Και ας πληρώσουν το τίμημα. Μιλούμε πρώτα και κύρια για την ομάδα μας. Ένα tweet δεν είναι αρκετό. Χρειάζονται πολλά περισσότερα. Μιλούμε για το κίνημα της Αριστεράς. Που κρατά εδώ και καιρό μια αμυντική, σχεδόν παθητική στάση…
Η επιχείρηση ‘καθαρά χέρια στο ποδόσφαιρο’ πρέπει να ξεκινήσει χτες. Και όσοι γνοιάζονται για το καλό του αθλήματος πρέπει να βγουν άμεσα μπροστά. Φτάνει πια…
