Υπάρχει κανείς;
Πέρασαν αρκετές ώρες από τη στιγμή που ο Μασιάς σφύριξε για τελευταία φορά στον αγώνα ΑΕΚ – Ομόνοια στο «ΑΕΚ Αρένα». Ένα παιχνίδι που ας μην άρχιζε ποτέ. Μια ντροπιαστική εμφάνιση. Αυτή δεν ήταν Ομόνοια, ήταν μια συνοικιακή ομάδα της πλάκας. Κρίμα και πάλι κρίμα.
Από χθες το απόγευμα, λοιπόν, ο κόσμος της Ομόνοιας αισθάνεται ντροπιασμένος και απογοητευμένος, όχι απλώς από την βαριά ήττα της ομάδας του αλλά και από την στάση που τηρεί η Διοίκηση. Λες και δεν έγινε τίποτα. Όλα κύλησαν ομαλά και συνεχίζουμε τον δρόμο μας. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο στόχος της Ευρώπης τους αποχαιρετά, όχι γιατί βαθμολογικά δεν μπορεί να καλυφθεί η διαφορά αλλά γιατί αυτή η ομάδα δεν πείθει ότι είναι ικανή να τον πετύχει. Μια έτσι και μια γιουβέτσι. Η άμυνα μπάζει και ο Κάρβερ μόνο υποσχέσεις, παίκτες χωρίς πάθος. Δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι ορατό το ενδεχόμενο την Τετάρτη να χαθεί άλλος ένας στόχος και να κλείσουμε τη σεζόν από τον Φεβρουάριο. Αν είναι δυνατόν. Έλεος.
Υπάρχει Διοίκηση; Που είναι; Ας βγει κάποιος και να πει κάτι στον κόσμο. Ας λάβει αποφάσεις κι ας μην κρύβονται. Αν αυτή η Ομόνοια που βλέπουν τους ικανοποιεί τότε …χαλάλι μας. Ο Κάρβερ παίζει με τη νοημοσύνη του κόσμου, ο Νταμπίζας πουλά στη διοίκηση λογάκια και αυτή μόνο κουνά το κεφάλι καταφατικά.
Ναι, η ομάδα δίνει ένα καθοριστικό αγώνα της Τετάρτη αλλά αυτό δεν θα πρέπει να σκεπάζει τα όσα προηγήθηκαν και τα όσα ανησυχητικά προκαλεί η ομάδα με τις εμφανίσεις της. Χθες ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Και μετά καλούν τον κόσμο να πάει στο γήπεδο. Κι αν αύριο παίξει η ομάδα μπροστά σε άδεια εξέδρα στο Τσίρειο, αδικεί κανείς τον κόσμο;
Η Διοίκηση και οι ηγέτες βγαίνουν μπροστά στα δύσκολα και δεν κρύβονται. Δεν γίνεται να βγαίνει μόνο ο Ανδρέας Δημητρίου, ένας υπάλληλος του σωματείου, να πει δυο λόγια και όλα καλά. Πού είναι ο πρόεδρος; Πού είναι οι υπεύθυνοι του ποδοσφαιρικού τμήματος. Το κακό παράγινε. Πάρτε το χαμπάρι.
