Πραγματικά, τρεις ημέρες μετά την τραγική παρουσία της ομάδας μας, στο παιχνίδι με την Ανόρθωση στο “Αντώνης Παπαδόπουλος” και ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει τα συναισθήματα που μας διακατέχουν.
Απέναντι από μια ομάδα που δέχτηκε 6 γκολ στο Τσίρειο από τον Απόλλωνα… Απέναντι σε ένα αντίπαλο που “κατέβηκε” στο γήπεδο χωρίς την μισή ομάδα και με 14 παίκτες στον φύλλο αγώνος, χωρίς δικούς της οπαδούς στις κερκίδες… Απέναντι σε μια αδιάφορη Ανόρθωση, που έπαιζε μόνο για το γόητρο της… Καταφέραμε και δεχτήκαμε 4 γκολ και χάσαμε με τα χέρια κάτω… Και όλα αυτά, ενώ προηγηθήκαμε στο σκορ, νωρίς στο παιχνίδι…
Η πίκρα και η απογοήτευση είναι τεράστια. Γιατί ενώ ξέραμε την σπουδαιότητα του παιχνιδιού για την δική μας ομάδα, είδαμε οτιδήποτε άλλο εκτός από προσπάθεια και θέληση για νίκη. Είδαμε ποδοσφαιριστές αδιάφορους αλλά και ποδοσφαιριστές πολύ μέτριους, που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν ούτε στα βασικά… Είδαμε μια πολύ μέτρια αδύναμη ομάδα, να μας βάζει γκολ σαν σε προπόνηση. Και την τεχνική ηγεσία, στον πάγκο, αδύναμη να βοηθήσει.
Η εξέλιξη του πρωταθλήματος και η προχθεσινή ήττα της ΑΕΛ, μας αφήνει ζωντανούς στην διεκδίκηση του Ευρωπαϊκού εισιτηρίου. Έχουμε όμως το κουράγιο, την θέληση αλλά και την ικανότητα να το διεκδικήσουμε;
Στο ερώτημα λοιπόν, αν αυτή είναι η χειρότερη ΟΜΟΝΟΙΑ όλων των εποχών, οι μόνοι που μπορούν να δώσουν απαντήσεις είναι οι ποδοσφαιριστές. Αυτοί που φορούν με την φανέλα με το τριφύλλι και συμπεριφέρονται ως ποδοσφαιριστές δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.
Στα πόδια τους είναι να σώσουν ότι σώζεται από αυτή την χρονιά. Να αποδείξουν, ότι ως ποδοσφαιριστές έχουν αξία, εγωισμό και βούληση. Αλλιώς, το μόνο που πραγματικά απομένει, είναι να αδειάσουν τα ντουλαπάκια τους και να την κάνουν από το “Ηλίας Πούλλος” με ελαφρά πηδηματάκια. Γιατί με βάση τις τελευταίες εμφανίσεις της ομάδας όχι μόνο δεν έχουν θέση στην ΟΜΟΝΟΙΑ… Δεν έχουν καν θέση σε καμιά ομάδα που αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος…
Για την τραγική κατάληξη της φετινής χρονιάς, θα κάνουμε τον απολογισμό σε μερικές βδομάδες. Απλά περιμένουμε (καλύτερα ευχόμαστε) ότι έστω και την υστάτη, μπορεί να γίνει το θαύμα…
