Θεωρώ πως ο τίτλος αυτός μας ταιριάζει γάντι και πως αρκετοί ομοϊδεάτες έχουν ακριβώς αυτό στο μυαλό τους. Αυτή η ομάδα δεν θα πω 20ετία, αλλά τουλάχιστον μια 10ετία που βασανίζεται. Αλλαγές διοικήσεων, αλλαγές παικτών (κάθε χρόνο ράβε – ξήλωνε), αλλαγές προπονητών κάθε χρόνο και κάθε φορά τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
Θέλω να ελπίζω πως δεν θα πράξουμε το ίδιο κι αυτήν την χρονιά και θα αφήσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ έναν άνθρωπο να δουλέψει, είτε λέγεται Καϊάφας, είτε Χ, είτε Ψ. Αυτά δεν τα λέω γιατί είμαι φανατικός του Καΐάφα, αλλά γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχει αύριο αν αρχίσω και πάλι το ξήλωμα.
Είμαστε ένα βήμα πριν τον γκρεμό ας μην σπρώξουμε τον εαυτό μας μόνοι μας μέσα. Επιβάλλεται να παραμείνουμε ΟΛΟΙ ψύχραιμοι όχι για το προσωπικό καλό του οποιουδήποτε αλλά για το καλό αυτής της ομάδας που όλοι αγαπάμε και δίνουμε την ζωή μας γι’αυτήν, για την ΙΔΕΑ που λέγεται ΟΜΟΝΟΙΑ.
Τόσο ο τίτλος όσο και ο πιο κάτω στοίχος είναι κομμένοι και ραμμένοι για μας.
Πόσα ποτάμια αίμα, πόσα ποτάμια δάκρυ και πόσα παρακάλια θέλεις ακόμα από μας;
Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία
Τιμόθεος Γεωργίου
