Φιλώ κι εγώ το μαύρο σου χέρι φίλε Ποτέ, με όραμα για έναν ίσο κόσμο

Του Γιώργου Καλλινίκου. Αναδημοσίευση από Philenews.com https://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-g-kallinikou/99/230984/filo-ki-ego-to-mayro-sou-cheri-file-pote-me-orama-gia-enan-iso-kosmo Ανάμεσα στα διάφορα αποδεκτά ποδοσφαιρικά συνθήματα, αλλά και τα απαράδεκτα με γλώσσα πεζοδρομίου, ξαφνικά ακούστηκαν κάποια «ου ου ου…». Διερωτήθηκα κατά πόσο είχα μπει ασυναίσθητα στη μηχανή του χρόνου και από το στάδιο ΓΣΠ είχα μεταφερθεί σε κάποια αφρικανική ζούγκλα. Όμως όχι. Βρισκόμουνα ακόμη εκεί. Και παρακολουθούσα ακόμη ποδόσφαιρο. Με 22 ποδοσφαιριστές να καταθέτουν ψυχή για να ακουμπήσουν τη θεά Νίκη. Δευτερόλεπτα μετά, ένας ποδοσφαιριστής κάνει μερικές γκριμάτσες προς την πλευρά της κερκίδας που ακούστηκαν οι μαϊμουδίστικες κραυγές. Τα σοκ είναι αλλεπάλληλα. Ο ίδιος ποδοσφαιριστής κάνει κινήσεις χιμπατζή. Τον βλέπει ο διαιτητής και του ρίχνει κατάμουτρα μια κίτρινη κάρτα που λειτουργεί σαν ηρεμιστικό άμεσης δράσης. Επανέρχεται στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Ένα παιδάκι δίπλα μου, 4-5 χρόνων, παρακολουθεί όσα γίνονται με ανοικτό το στόμα. Τολμά να ρωτήσει τον πατέρα του: «Μπαμπά, γιατί κάνουν έτσι; Τι έγινε;». Απόλυτη σιγή. Ο δυστυχής πατέρας (είναι Αποελίστας) τι να εξηγήσει στον μπόμπιρα; Ότι ένα τσούρμο ανεγκέφαλοι αποφάσισαν να εκτονώσουν την ανευθυνότητα και την απανθρωπιά τους σε βάρος ενός ανθρώπου που το μόνο του «έγκλημα» είναι ότι έχει άλλο χρώμα από το δικό μας; Προτιμά να σιωπήσει. Ίσως αργότερα να βρήκε τη δύναμη να του εξηγήσει την ωμή πραγματικότητα. Αυτή για την οποία κλείνουμε τα μάτια ως κυπριακή κοινωνία. Ναι, ο ρατσισμός ζει ανάμεσα μας, γύρω μας, στη διπλανή πόρτα. Κάποιες φορές κρύβεται, κάποιες εκφράζεται σε περιορισμένο βαθμό. Μερικές άλλες όμως, δεν χρειάζεται παρά μία μόνο σπίθα όπως αυτή με τον ποδοσφαιριστή από το Μπενίν, για να ανάψει πυρκαγιές. Για να κάψει τις ψυχές μας και τις ανθρώπινες αξίες. Να διαλύσει την έννοια της λέξεως άνθρωπος. Να ισοπεδώσει την αρχή της ισότητας, η οποία μαζί με αυτές της ελευθερίας και της δημοκρατίας, πρέπει να είναι οι κυρίαρχες σε κάθε σύγχρονη κοινωνία. Ο ρατσισμός υπάρχει και δεν έχει θύματα μόνο από τον κόσμο των φυλετικών διαφορών. Είναι και οι ομοφυλόφιλοι και όσοι είναι διαφορετικοί από τους θεωρούμενους «κανονικούς». Ιδιαίτερα στα γήπεδα όμως, πλέον, προσλαμβάνει τεράστιες διαστάσεις, που προκαλούν τρόμο. Και αηδία ταυτόχρονα. Στο εξωτερικό ίσως να είναι και χειρότερα τα πράγματα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Λουίς Αραγονιές, προπονητή της εθνικής Ισπανίας, ο οποίος για να παροτρύνει τον Φελίπε Ρέγιες του είπε το απεχθές: «Δείξε μου ότι είσαι καλύτερος από εκείνο το μαύρο σκατό». Τόσο πολύ έχουν εκτραχυνθεί τα πράγματα, ώστε κάποιοι ποδοσφαιριστές πέφτουν θύματα ρατσισμού, ακόμη και οπαδών της δικής τους ομάδας. Όπως έγινε με τον Μπαζίλε ντε Καρβάλιο της Λέφσκι Σόφιας. Σκόραρε, πήγε να πανηγυρίσει και γιουχαίστηκε από τους οπαδούς της ομάδας του. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν μαϊμούδισαν όλοι οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ στον Ποτέ. Δεν ήταν καν η πλειοψηφία. Δεν ήταν καν πολλοί. Ήταν πολύ λίγοι. Οι πλείστοι από την κερκίδα των φανατικών, όπου η ηλικιακή ανωριμότητα κυριαρχεί. Ανάλογα συνθήματα, ωστόσο, ακούγονται κατά καιρούς και από μεσήλικες. Όσοι και αν είναι, όποιοι και αν είναι, ούτε συγχωροχάρτια υπάρχουν ούτε δικαιολογίες. Πρόκειται για εφιάλτη που μετατρέπεται παγκοσμίως, σε χειρότερο από τον χουλιγκανισμό, ο οποίος μεταμφιέζεται. Μετατρέπει τη σωματική βία σε λεκτική. Τείνει να εξελιχθεί σε καρκίνο που εξαπλώνεται στα γήπεδα. Αναμένω την αντίδραση του επίσημου ΑΠΟΕΛ. Καίρια, αποφασιστική, αταλάντευτη. Να κόβει το κεφάλι του τέρατος τώρα που προσπαθεί να ξεμυτίσει. Έστω και για τους λίγους ανεγκέφαλους. Όπως έκανε η Ντόρτμουντ όταν έπιασε οπαδό της να συμπεριφέρεται ρατσιστικά. Τον απέκλεισε μέχρι το 2020!!! Διάβασα χθες τις δηλώσεις του Ποτέ στο συνάδελφο Κ. Καλλή στο Goal: «Τα παιδιά μου τι φταίνε; Έχω τρία μωρά, τα οποία είδαν το περιστατικό από την τηλεόραση και μετά τον αγώνα με ρωτούσαν τι έγινε. Δεν ήξερα τι να τους απαντήσω». Αλήθεια, αυτά τα παιδιά τι φταίνε; Στην πιο ευαίσθητη τους ηλικία, να μαχαιρώνουν την ψυχή τους γιατί γεννήθηκαν με μαύρο χρώμα. Ε, όχι. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια. Δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε. Δεν έχουμε δικαίωμα αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι! Ο ΑΠΟΕΛ την τελευταία δεκαετία έχει κάνει άλματα. Ξέφυγε από τα κυπριακά δεδομένα. Συμμετείχε σε εκστρατείες κατά του ρατσισμού της ΟΥΕΦΑ. Προχώρησε σε δική του εκστρατεία με ειδικό φιλμάκι. Δεν μπορεί μια χούφτα ανεύθυνων να στιγματίζουν αυτή την προσπάθεια. Δεν τους πέρασε καν από το μυαλό (προφανώς όσοι μαϊμαδίζουν, δεν διαθέτουν) ότι και η δική τους ομάδα έχει παίκτες με σκούρο χρώμα. Πρέπει, ωστόσο, να λέγονται τα σύκα-σύκα και η σκάφη-σκάφη. Και ο Ποτέ ξέφυγε. Κανένας ποδοσφαιριστής, όσο και αν προκληθεί, δεν δικαιούται να μαϊμουδίζει μαζί με τις «μαϊμούδες». Οι ποδοσφαιριστές είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν επικεντρωμένοι στο ποδόσφαιρο που παίζεται εντός του γηπέδου και όχι στο τσίρκο που παίζεται σε οποιαδήποτε κερκίδα. Είναι νόμος του ποδοσφαίρου. Από τα αποδεκτά όρια ξέφυγε και ο σύμβουλος επικοινωνίας της Ομόνοιας, ο οποίος μίλησε για 15 χιλιάδες Αποελίστες που συμπεριφέρθηκαν ρατσιστικά. Δεν πρόκειται απλώς για κορυφαία υπερβολή. Μετατρέπεται σε κορυφαία πρόκληση. Γιατί η συντριπτική πλειοψηφία σαφώς και καταδικάζει την θλιβερή μειοψηφία. Η δική του υπερβολή χύνει λάδι στη φωτιά. Είναι εξίσου καταστροφική με τη συμπεριφορά των ρατσιστών. Ο Ποτέ φίλησε το χέρι του την ώρα του περιστατικού. Ήθελε, είπε, με αυτό τον τρόπο να τους δείξει ότι το μαύρο είναι το χρώμα του δέρματος του και αυτό αγαπά. Το φιλώ κι εγώ φίλε μου και υποβάλω τα σέβη μου στο όνομα όλων των λευκών ανθρώπων (Αποελιστών και μη) που διαθέτουν στοιχειώδη μυαλό και οραματίζονται ένα ίσο κόσμο. Ένα καλύτερο κόσμο, χωρίς διαφορές στα χρώματα. Φίλα μου και τα παιδιά σου και πες τους ένα μεγάλο συγγνώμη!!! Εξήγα τους, ότι κανένας δεν πρέπει να ντρέπεται για το χρώμα του δέρματος του. Εξήγα τους ότι για το μόνο που πρέπει να ντρέπονται κάποιοι είναι για το μαύρο της καρδιάς τους! Γ. Καλλινίκου