Άποψη Φιλάθλου: “Ας μην μετατρέψουμε την ΟΜΟΝΟΙΑ και σε νεκροταφείο τεχνικών διευθυντών.”
Για να κάνει κάποιος εκτίμηση για το που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Ομόνοια, θα πρέπει να πάει πολύ πίσω.
Τα προβλήματα στην ομάδα άρχισαν από τη δεκαετία του 90. Μια δεκαετία που τα πάντα άλλαζαν – ποδοσφαιρικά και μη – τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ευρώπη και στον κόσμο γενικότερα. Οι ανταγωνιστικοί μας σύλλογοι στην Κύπρο, πήραν τα μηνύματα και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο άρχισαν να κάνουν βήματα μπροστά. Ψάχνονταν, δοκίμαζαν διάφορα, κάποτε τους έβγαιναν κάποτε όχι, αλλά το σημαντικό είναι ότι έκαναν κάτι. Οι μόνοι που δεν έκαναν τίποτα, ήταν τα δικά μας διοικητικά συμβούλια. Ζώντας σε κάποια στεγανά και με ένα περιβάλλον αποδυτηρίων επιπέδου συνοικιακού συλλόγου – και με το περιβάλλον δεν εννοώ τις εγκαταστάσεις αλλά τους ανθρώπους – άφησαν την ομάδα να φθίνει και να αποστασιοποιείται από τους τίτλους και τις επιτυχίες. Θυμηθείτε – ειδικότερα οι πιο παλιοί – πότε ήταν η τελευταία φορά που είχαμε πετυχημένο προπονητή. Όσο και αν φαίνεται αστείο, το δικό μου μυαλό πάει στον … Άρσοφ. Θυμάται κανείς κάποιον άλλο μετά απ’ αυτόν; Και όλα αυτά τα χρόνια ήλθαν και αξιόλογοι προπονητές, δεν ήταν όλοι κακοί, απλά σε αυτό το περιβάλλον δεν βρήκαν τις συνθήκες να δουλέψουν. Το ίδιο και με τους παίκτες. Θυμηθείτε πόσοι παίκτες όσο καιρό ήταν μαζί μας δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους, ενώ πριν και μετά την Ομόνοια, έβγαζαν φωτιές.
Κατά συνέπεια η ομάδα ήταν καταστραμμένη αγωνιστικά πριν τον Μιλτιάδη. Αυτός απλώς με την τζογαδόρικη διαχείριση του την κατάστρεψε και οικονομικά.
Κάποιος συμπάσχων έγραψε ότι τα τελευταία τρία χρόνια η ομάδα αγωνίζεται να επανέλθει στις επιτυχίες. Λάθος φίλε. Η ομάδα τα τελευταία τρία χρόνια αγωνιζόταν απλά να επιβιώσει. Ο αγώνας επανόδου στις επιτυχίες τώρα αρχίζει. Κάποιος βέβαια μπορεί να ρωτήσει, πώς τότε η Ομόνοια έναντι στη Δυναμό έφτασε πιο κοντά από ποτέ στους ομίλους. Ναι, αν δεν ήταν ο Τούντορ η ομάδα θα είχε μπει στους ομίλους, όμως αυτή η πορεία δεν ήταν αποτέλεσμα συστηματικής δουλειάς και σταδιακής προόδου. Ήταν μια φωτοβολίδα που οφείλεται σε συγκυρίες και για το λόγο αυτό δεν είχε ούτε προηγούμενο, ούτε συνέχεια.
Το τι θέλω να πω μετά από όλα αυτά, είναι ότι η ομάδα στην κατάσταση πλήρους παρακμής και ανυποληψίας που βρίσκεται εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, δεν μπορεί με κάποιες βιαστικές μεταγραφές και μια αμφίβολη – λόγω περιορισμένου χρόνου – προετοιμασία, να ξαναγίνει μεγάλη ομάδα. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται συστηματικό και μελετημένο χτίσιμο σε βάθος χρόνου. Βάσει προγράμματος και σωστού σχεδιασμού. Με ένα σταθερό αγωνιστικό μοντέλο στο οποίο θα προσαρμόζονται οι νεοφερμένοι παίκτες και όχι το αντίθετο. Χωρίς το φτου κι απ την αρχή χτίσιμο κάθε χρόνο. Αλήθεια, πότε οι ανταγωνιστικές μας ομάδες είχαν πριν από πετυχημένες χρονιές αυτό το γκρέμισε – κτίσε του καλοκαιριού; Ποτέ. Αυτό μόνο εμείς και η Ανόρθωση το κάνουμε και … καμαρώστε μας και τους δύο.
Υποθέτω ότι κάπως έτσι το είδε ο Νταμπίζας όταν έθεσε σαν προτεραιότητα του να κτίσει την ομάδα αργά και σταθερά. Και σε αυτό το σχεδιασμό, το να τζογάρει μπας και καταφέρουμε να προχωρήσουμε στην Ευρώπη, δεν χωρούσε. Και ορθά δεν χωρούσε. Όσο και αν για μας είναι πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη η πρόκριση σε ομίλους, αυτή από μόνη της δεν εξασφαλίζει ότι θα επανέλθουμε στις επιτυχίες, αν σε όλα τα άλλα δεν αλλάξουμε τίποτε. Άλλωστε και η Ανόρθωση και η ΑΕΛ πέρασαν σε ομίλους. Πουν τις τώρα; Και το Αποέλ με τις … ασύλληπτες επιτυχίες του, όλοι ξέρουμε ότι αν δεν είχε το σπρώξιμο που έχει στην Κύπρο, δεν θα είχε αυτή τη συνέχεια. Άρα ακόμα και αν περνούσαμε στην Ευρώπη – που μακάρι να περνούσαμε – είτε φέτος είτε τότε με τη Δυναμό, ας μη γελιόμαστε ότι όλα θα τέλειωναν και ότι θα είχαμε γίνει ξανά μεγάλη ομάδα.
Άρα, θεωρώ ότι ο Νταμπίζας δεν είχε άλλη επιλογή και ορθά κινήθηκε μέχρι τώρα. Δεν μπορώ να ξέρω αν στο τέλος θα πετύχει, αλλά τουλάχιστον δείχνει να έπιασε τα σωστά μηνύματα. Παρά τις αποδοκιμασίες και την πίεση που δέχεται. Ας τον αφήσουμε λοιπόν ήσυχο να κάνει τη δουλειά του. Τις τελευταίες δεκαετίες η Ομόνοια ήταν νεκροταφείο παικτών και προπονητών. Ας μην τη μετατρέψουμε και σε νεκροταφείο τεχνικών διευθυντών.
Θα ήμουν λίγο πιο αισιόδοξος αν οι νέες προσεγγίσεις στο τεχνικό μέρος συνοδεύονταν και από αντίστοιχες στο διοικητικό, αλλά μάλλον αυτό δεν θα το δούμε φέτος.
ΟΜΟΝΟΙΑΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΕ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΙΑ
