Ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι τα προβλήματα μας έχουν αρχίσει πολύ πριν το χρονικό σημείο που η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει ότι άρχισαν. Συγκεκριμένα, πιστεύω ότι εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 90, τότε που όλα άρχισαν να αλλάζουν και εμείς μείναμε μόνοι να μην προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές, σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές μας αλλά και όλους τους υπόλοιπους (η ΑΕΚ για παράδειγμα, τότε δεν ήταν ανάμεσα στους ανταγωνιστές μας) που πήραν τα μηνύματα των καιρών και άρχισαν να εκσυγχρονίζονται.
Πιστεύω επίσης, ότι στην προ Μιλτιάδη εποχή η ομάδα είχε ήδη καταστραφεί αγωνιστικά και διοικητικά και ότι ο Μιλτιάδης απλά την κατέστρεψε και οικονομικά, με τον τρόπο που όλοι ζήσαμε.
Ακολούθησαν μερικά δύσκολα χρόνια όπου κρινόταν η επιβίωση μας, ένα στοίχημα που φαίνεται ότι τελικά το κερδίσαμε. Φτάσαμε στη φετινή χρονιά όπου επιτέλους μπήκαμε σε πορεία πολυπόθητων αλλαγών και εκσυγχρονισμού με την πρόσληψη τεχνικού διευθυντή. Κάτι που θα αποτελούσε την έναρξη της ποιοτικής αλλαγής που τόσο είχαμε ανάγκη. Πίστεψα σε αυτό το μοντέλο και υποστήριξα ότι πρέπει να δοθεί χρόνος στον Νταμπίζα να δείξει αποτελέσματα. Σχετικό είναι προηγούμενο άρθρο μου που είχατε την καλοσύνη να αναρτήσετε με τον τίτλο «Ας μη γίνουμε και νεκροταφείο τεχνικών διευθυντών».
Μετά τις πρώτες δύο αγωνιστικές αυτό που νοιώθω δεν είναι πλέον απογοήτευση, ούτε διάψευση των προσδοκιών μου. Ομολογώ ότι πλέον δεν αναζητώ ποδοσφαιρικές απαντήσεις, αλλά με απασχολούν μεταφυσικά ερωτήματα. Αυτή η εκπληκτική ομοιότητα των προβλημάτων που παρουσιάζει σήμερα η ομάδα, με εκείνα που παρουσίαζε πριν 5, πριν 10, πριν 15 και πριν 20 χρόνια, είναι ανατριχιαστική. Κι ας έχουν περάσει από τότε αμέτρητοι ποδοσφαιριστές, αμέτρητοι προπονητές, έχουν αλλάξει συμβούλια, έχουν μεσολαβήσει κρίσεις οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, αξιακές, έχουν αλλάξει τα πάντα. Το μόνο που έχει μείνει αναλλοίωτο μέσα στη μιζέρια του, είναι η ομάδα μας.
Έστω, χάριν συζήτησης, ότι την υστάτη θα αποκτήσουμε κεντρικό αμυντικό και αμυντικό χαφ επιπέδου και ότι αυτοί θα προσαρμοστούν σε χρόνο μηδέν και ότι θα αποδώσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους (κάτι που ασφαλώς είναι μόνο θεωρητικό και δεν πρόκειται να συμβεί). Σε αυτό τουλάχιστον εναπόθεταν τις ελπίδες τους οι τελευταίοι ρομαντικοί που απέμειναν. Μετά από το φιάσκο που είδαμε και απόψε και έχοντας υπόψη την προϊστορία που ανάφερα πιο πάνω, απέμεινε πλέον κανείς που πιστεύει ότι με δύο μεταγραφές θα λυθούν τα προβλήματα μας;
Εγώ προσωπικά δεν έχω πλέον καμιά εξήγηση, καμιά ερμηνεία, καμιά εισήγηση, καμιά ελπίδα, ευελπιστώ μόνο κάποια στιγμή να μάθουμε – δικαιούμαστε να μάθουμε – τι διάολο συμβαίνει με αυτή την ομάδα τα τελευταία 25 χρόνια.
ΟΜΟΝΟΙΑΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΕ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΙΑ
