Η τελευταία φορά που ένιωσα την ανάγκη να πω κάποια πράγματα δημόσια ήταν στις αρχές της αγωνιστικής χρονιάς, μετά τον αγώνα με την Αναγέννηση. Όταν όλα έδειχναν πως το πλοίο, ή το project θα ναυαγούσε για τα καλά. Κι όμως μαζέψαμε τα κομμάτια μας και συνεχίσαμε, φτάνοντας στα ντέρμπι πίστευα πως για μια φορά στα χρονικά η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν θα θεωρείτο απειλή για κανένα από τα καλοσκηνοθετημένα παιχνίδια οποιουδήποτε φιάσκου. Κι όμως για άλλη μια φορά βρυχήθηκε σαν καλογρασαρισμένη μηχανή και ξέσπασε με την ΑΕΚ. Γεννήθηκε η ελπίδα, και μετά ξέραμε τι θα ακολουθούσε.
ΟΛΟΙ, μα όλοι ανεξαιρέτως ξέραμε τι θα συνέβαινε, ξέραμε καλά και για το βαθμό της ισοπαλίας με την ΑΕΛ και για το ρεζίλεμα με τον αποελ.
Εγώ παίρνω το βήμα και ρωτώ ΑΦΟΥ ΚΥΡΙΟΙ ξέραμε, ξέρατε, ήξεραν ΟΛΟΙ πως θα κατέληγε έτσι, τι κάναμε γι’αυτό;
ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ.
ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΝΑ ΖΗΤΩ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΟΥ!
ΕΧΩ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΙ ΜΕ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΙΕΣ.
Σταματάτε μια φορά να βλέπετε την κωλοσυρμαθκιά της κουφής και να γελάτε!
Πρίν κάποια χρόνια ζητούσατε ΝΟ MORE FAIR PLAY και στο τέλος αφήσατε την ιδέα να ξεψυχήσει στα χέρια σας. Το λαοφιλέστερο σωματείο στην Κύπρο να δέχεται πυρά απο παντού, να βλέπω να διαλύονται τα πάντα, συσπείρωση και μόνο γύρω απο την ΟΜΑΔΑ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟΝΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΨΕΥΔΕΣΘΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ
ΠΑΛΕΨΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΣΑΣ
ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ, ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΚΑΝΕΝΑ ΜΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΦΕΛΕΙΑ
ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ
ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ
