Από την άλλη πλευρά, όμως, αυτό που κάνει τους οπαδούς της Ομόνοιας να διαφέρουν είναι ότι έχουν γαλουχηθεί με ιδανικά όπως η ειρήνη, η αποδοχή της διαφορετικότητας και η συμφιλίωση των λαών. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός και είναι κάτι που δεν ισχύει για τους αρκετούς από τους οπαδούς των περισσοτέρων ποδοσφαιρικών ομάδων στην Κύπρο. Κατά τη δική μου γνώμη, ο Κώστας και ο Πέτρος στηρίζουν την Ομόνοια όχι μόνο επειδή είναι μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά και για το ότι αποτελεί ένα κοινωνικό σύνολο τα μέλη του οποίου έχουν τα ίδια ιδανικά με αυτούς. Αν οι οπαδοί της Ομόνοιας ήταν εθνικιστές, ρατσιστές και μισαλόδοξοι, ο Κώστας και ο Πέτρος δεν θα στήριζαν την Ομόνοια. Και αυτό επειδή ο Κώστας και ο Πέτρος, μέσα από τα βιώματα τους, έχουν γίνει ζωντανοί θρύλοι και θα ήταν αδύνατο να «κολλήσουν» σε οποιοδήποτε σύνολο το χαρακτηρίζει η μισαλοδοξία και η μικροψυχία. Επειδή, όπως έχει γράψει μια 12χρονη μαθήτρια που έτυχε να ακούσει την ιστορία του Πέτρου και του Κώστα, «αυτός ο άνθρωπος (αναφέρεται στον Πέτρο) έχει λουλούδια στην καρδιά του. Σου δίνει πνοή και προοπτική σε κόσμους παραμυθένιους, αυτούς τους κόσμους που είναι γεμάτοι με καλοσύνη. Το μίσος του έχει θαφτεί πολύ βαθιά και γι΄αυτό έχει χαθεί» (η υπογράμμιση δική μου).
Πώς θα μπορούσαν λοιπόν ο Κώστας και ο Πέτρος, που έχουν θάψει πολύ βαθιά το μίσος τους, να ενταχθούν στο οποιοδήποτε κοινωνικό σύνολο το οποίο αποτελείται από αρκετούς ανθρώπους που δεν είναι υπέρ της συμφιλίωσης και της πραγματικής ομόνοιας μεταξύ των Κυπρίων και που τους κυριεύει το μίσος απέναντι σε συμπατριώτες τους;
Κατερίνα Βασιλείου






