* Η στήλη ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ αφορά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ απόψεις αναγνωστών του OMONOIA24 που αποστέλλονται στο email επικοινωνίας της ιστοσελίδας μας. Δημοσιεύονται χωρίς να σημαίνει ότι εκπροσωπούν την ιστοσελίδα
Υπάρχει ένα πράγμα που κάνει την Ομόνοια κάτι το ξεχωριστό. Κάτι που δύσκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει αν δεν είναι Ομονοιάτης, αλλά και πολύ δύσκολα μπορεί να το καταλάβει κάποιος αν κάθεται στην κερκίδα της Ομόνοιας τα τελευταία χρόνια. Για να απαντήσουμε στην ερώτηση, πρέπει πρώτα να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Η Κύπρος είναι μια σπιθαμή σε τούτη τη γη και η Ομόνοια ούτε μισή σπιθαμή. Υπάρχουν χιλιάδες άλλες ομάδες στον κόσμο, πιο μεγάλες, με μεγαλύτερη ιστορία, παραπάνω νίκες κλπ. Η Ομονοια δεν έχει κανένα συμβόλαιο με τη νίκη και τα πρωταθλήματα. Άρα ας ξεκαθαρίσουμε ότι η Ομόνοια μπορει να εχει κερδίσει το χαρακτηρισμό Βασίλισσα, αλλά αυτός ο χαρακτηρισμός δεν την καθορίζει. Δεν είναι συνώνυμο της Ομόνοιας οι νίκες, όπως δεν μπορούν να είναι για καμία ομάδα, ποσω μάλλον για μια κυπριακή ομάδα και πόσω μάλλον για την Ομόνοια. Και εξηγούμε για το τελευταίο γιατί είναι σημαντικο και εν μερει εξηγεί κάποια πράγματα για την Ομόνοια. Η Ομόνοια είναι ομάδα του λαού, κυρίως της μικρομεσσαιας τάξης, των φτωχών, απλών ανθρώπων. Ε δεν μπορεί η μικρομεσσαια τάξη, σε μια κοινωνία του κέρδους κλπ. να έχει συμβόλαιο με τη νίκη. Αντίθετα μια νίκη απέναντι σε ομάδες που έχουν κυρίως (ή τουλάχιστον πολλούς παραπάνω) μέγαλο-μεσσαίους οπαδούς και αρκετούς πλούσιους οπαδούς, που είναι μέρος του κατεστημένου της κοινωνίας, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πολλές νίκες και ακόμα και ένα πρωτάθλημα απέναντι στους εκπροσώπους της τάξης που κυριαρχεί, δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, αντίθετα είναι η έκπληξη! Το ότι η Ομόνοια κάποτε κατάφερε να κάμει τούτη την έκπληξη συνηθισμένο φαινόμενο, οφείλεται στις ειδικές συνθήκες των δεκαετιών του 70-80. Δεν μπορεί να είναι και δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο σήμερα όπως είναι φτιαγμένη η κοινωνία με τους πλούσιους να είναι πολύ πλουσιότεροι και τους φτωχούς φτωχότεροι. Μα θα πεί κάποιος τι λέει τούτος, αφού η Ομόνοια πλέον είναι εταιρεία με επικεφαλής ένα πλούσιο επιχειρηματία. Ναι αλλά το ότι αυτή τη στιγμή αυτός που διαχειρίζεται την Ομόνοια είναι πλούσιος, δεν αλλάζει ότι η μάζα του λαού, η μεγάλη πλειοψηφία του, από όπου αντλεί η Ομόνοια τους πόρους της, είναι κυρίως ο απλός λαός.
Ας λοιπόν ξεκαθαρίσουμε ότι, όσο παράξενο, δύσκολο και να ακούγεται στα αυτιά του Ομονοιάτη, το να χάνει η Ομόνοια παιχνίδια, πόσω μάλλον το πρωτάθλημα είναι το φυσιολογικό. Το ένα πρωτάθλημα της Ομόνοιας αυτή την εποχή αξίζει με δέκα των ομάδων που εκπροσωπούν το κατεστημένο. Γί´ αυτό και θα το γιορτάζουμε με δεκαπλή χαρά, όπως και την καθε μας νίκη. Και όταν έρχονται οι ήττες, αντί να μιζεριάζουμε και να μουρμουρούμε και να γινόμαστε παίχτες και προπονητές της κερκίδας, ας θυμούμαστε τις νίκες μας και τα πρωταθλήματα μας που είναι δεκαπλής σημασίας και να συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε την ομάδα μας και τους παίχτες μας στο δύσκολο τους έργο, για το οποίο κουράζουνται, αγωνίζουνται απέναντι σε όλο το κατεστημένο.
Δεν απάντησα όμως στο γιατι η Ομόνοια είναι κάτι ξεχωριστό. Για αυτή την απάντηση χρειάζεται να ανατρέξεις στην ιστορία. Γιατί η Ομόνοια δημιουργήθηκε; Γιατί μεγάλωσε; Η Ομόνοια δημιουργήθηκε το 1948 στις δύσκολες συνθήκες που περνούσε η κοινωνία και ειδικά οι φτωχοί, αριστερών πεποιθήσεων άνθρωποι, για να υποστηρίξει τα ιδανικά της ελευθερίας της έκφρασης, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας. Και τούτοι οι απλοί ανθρώποι που έκατσαν μαζί να δημιουργήσουν τούτο το σωματείο, έδωσαν της ομάδας τούτο το άγιο όνομα. Δεν της έδωσαν ένα όνομα που να θυμίζει τους εθνικούς αγώνες, ούτε μίλησαν για μια δύναμη εξωτερική, έξω από τον άνθρωπο, αλλά για μια δύναμη εσωτερική των ανθρώπων που έρχεται μέσα από την αλληλεγγύη, την αγάπη για το συνάνθρωπο και το σύντροφο, μέσα από την ομόνοια. Αυτα λοιπόν τα ιδανικά είναι το μόνο πράγμα που ξεχωρίζει την Ομόνοια, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και σε όλο το κόσμο. Όχι οι νίκες μας, αλλα το ότι όταν έρχονται οι νίκες μας τις γιορτάζουμε με ομόνοια.
Για αυτό ας γυρίσουμε πίσω στα ιδανικά μας. Να σταματήσουμε να νομίζουμε ότι ο μόνος λόγος που υπάρχει η Ομόνοια είναι για να νικά και όταν τα πράγματα δεν παν καλά να βγάζουμε όλα τα αρνητικά αισθήματα για την ομάδα, όπως γίνεται σήμερα στην κερκίδα μας. Ας πάμε στο γήπεδο γιατί πιστεύουμε σε τούτη την ιδέα που λέγεται Ομόνοια, και αν χάσουμε δεν πειράζει, ας στηρίξουμε τους παίχτες μας και την ομάδα μας που κουράστηκαν και δεν τα κατάφεραν. Αν κερδίσουμε όμως θα το γιορτάσουμε όπως ξέρουμε να κάνουμε, δέκα φορές περισσότερο.
